Γκαλάπαγκος

Της καρέκλας

2012-02-13T09:44:00.002+02:00

Είναι πλέον προφανές πως τέτοιου είδους καταστροφές δεν αποτελούν επαρκή λόγο τριξίματος, ταρακούνησης καρέκλας πολιτικού της ταλαίπωρης Grecia. Δεν είναι αρκετές, κάτι λείπει, ένα ισχυρό συστατικό...

Ιδού λοιπόν τί πρέπει να συμβεί για να βρεθεί η...δύναμη ψυχής ώστε να εγκαταλειφθεί η υπουργική πολυθρόνα! Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, η παραίτηση ισοδυναμεί με απλή λιποψυχία.

Ποίημα

2011-11-18T15:37:00.035+02:00

Π Ο Ι Η Μ Α
(εν μέσω Κρίσεως)

Στους γονείς μου χρωστώ το ζην
στο Levis τα blue-jean.

Versace, Gucci δεν μού παν
μόνο Sisley, Prada και Ray-Ban!

Bvlgari και Emporio Armani
γι' εκδρομή Μονεμβάσια και Μάνη.

Guess, Police και Valentino
για προσκύνημα στην Τήνο.

Στη γυναίκα μου Chanel Coco
και λίγο Dior, ουδέν κακό.

Jacobs Marc για μού την κόρη
γοργόνα σε θάλασσες και όρη!

Από Καϊάφα για την Κρίση εις Άννα
με tuxedo Dolce & Gabbana.

Αχ, στην όλη παραζάλη
St. Lauren, Lacoste για Ρώ Cavalli;

Όμως των φρονίμων ολίγα
ήτοι, λάδι πώς να βγάζεις απ' τη μύγα

πώς σ' ένδυμα Hilfiger τού Tommy
βαραίνουν τού θνητού οι ώμοι

πώς τού ήλιου τα κάτοπτρα Fendi
ζηλεύουν δούλοι κι αφέντοι

πώς BMW, Mercendes, Cayenne
τα πάντα μάταια - ουδέν!

(Exit) Poll

2011-11-01T15:45:00.003+02:00

Όταν ο Τιτανικός βυθίστηκε το 1912 μετά από μετωπική με παγόβουνο, όσοι πρόλαβαν να μεταβιβαστούν στις λέμβους σώθηκαν. Όσοι βούτηξαν στα νερά του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού δεν είχαν καμμία τύχη, λόγω της υποθερμίας. Το πλοίο είχε χαρακτηριστεί αβύθιστο προσφέροντας μια εικονική αίσθηση ασφάλειας στους επιβάτες η οποία τελικά απείχε πολύ από την πραγματικότητα.

Πριν το γερμανικό υπερθωρηκτό Βίσμαρκ βυθιστεί φλεγόμενο μετά από μπαράζ ομοβροντιών βρετανικών καταδρομικών το 1941, είχε απωλέσει τον έλεγχο ελιγμών από τορπίλη αεροπλάνου με αποτέλεσμα να κάνει κύκλους στον Ατλαντικό. Η τύχη του ουσιαστικά είχε σφραγιστεί, παίρνοντας στον υγρό του τάφο ένα μεγάλο μέρος του πληρώματος. Το σκάφος επίσης είχε χαρακτηριστεί αβύθιστο αλλά πλήρωσε την αλαζονεία του κυβερνήτη να τα βάλει με ολόκληρο τον αγγλικό στόλο, αίσθημα που είχε διογκωθεί μετά την βύθιση του αντιπάλου θωρηκτού Hood κοντά στην Ισλανδία.

Η ταλαίπωρη ψαρόβαρκα Grecia εν έτει 2011 ποιά περίπτωση θυμίζει περισσότερο; Ας κάνουμε ένα δημοψήφισμα να μάθουμε.
.

Ιστορικό

2011-09-05T11:37:00.006+03:00

Μετά την μεγάλη επιτυχία του blog όσον αφορά στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τους Ούννους, έρχεται μια νέα τρανή αποκάλυψη, μόνο για τους πολυπληθείς αναγνώστες - φανατικούς die hard οπαδούς της σελίδας.

Πριν από καιρό ενεφανίσθη στους Πολιτιστικούς Κύκλους των Εξαρχείων τάση συμπαράστασης - υποστήριξης της συμπαθούς φυλής των ινδιάνων Mapuche που υφίσταται διώξεις από την χιλιανή κυβέρνηση. Λοιπόν ψάξαμε, βρήκαμε και αποκαλύπτουμε:

Συγγενής φυλή των Mapuche παρέκκλινε από την πορεία προς τα νότια και κατευθυνόμενη ανατολικά κατέκλυσε την ενδοχώρα της Grecia. Είναι η τιμημένη φυλή των Yatonpuche, ξαδέρφη ουσιαστικά των ανωτέρω, προερχόμενη μες από τα σπλάχνα των. Φυλή που μέσα στο πέρασμα των χρόνων απώλεσε τα κοινά χαρακτηριστικά που την ένωναν με τους Mapuche και ανέπτυξε δικά της ιδιώματα που πλέον την έχουν καταστήσει μοναδική στον κόσμο.

Τόσο μοναδική που μια άλλη φυλή (παρομοίως αποσχιθείσα) θέλησε να την επισκεφτεί για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι του τί συμβαίνει εδώ πέρα. Είναι η φυλή των Τροϊκανών, μακρινών απογόνων των Μοϊκανών, η οποία κι έστειλε αντιπροσώπους προς αναζήτηση Γης και 'Υδατος, διαπράττοντας το ίδιο μηδικό σφάλμα πριν από μερικούς αιώνες. Βέβαια το λάθος δεν θα τους στείλει στα έγκατα του πηγαδιού αλλά στα εσώκλειστα του color wc, γιατί απλά το νερό στην γη των Yatonpuche (που με περισσή γενναιοδωρία χαρίζουν) είναι μολυσμένο. Parasito που λένε κι οι φίλοι μας οι Κουβανοί. Δεν ήξεραν να ζητήσουν κανά Περιέ οι άμοιροι... Αποτέλεσμα να μείνουν όρθιοι ελάχιστοι απεσταλμένοι, οι Τελευταίοι των Τροϊκανών.

Ένα είναι σίγουρο, το ιστορικό αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: δύσκολα τα βγάζει κανείς πέρα με τους κατοίκους του γεωγραφικού χώρου της Grecia, είτε αυτοί λέγονται Αχαιοί, Δωριείς, Έλληνες, Βυζαντινοί, Ούννοι ή Yatonpuche. Είναι βαριά (έως ασήκωτη) η φανέλα.

Φεισμπουκάρω, άρα Υπάρχω

2011-08-31T10:27:00.015+03:00

Με το facebook δεν είχα ποτέ καλή σχέση αν και κατέχω έναν λογαριασμό (της πλάκας) με τον οποίο ασχολούμαι ελάχιστα, άλλωστε έχω μόλις 30 φίλους (προφανώς θα πεθάνω μόνος).

Αυτό που παρακολουθώ όμως τώρα τελευταία, χωρίς να μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι η τάση ενημέρωσης μέσω κινητού (φαντάζομαι) κινήσεων ατομικής καθημερινότητας με απόλυτη ακρίβεια και συνέπεια, σε σημείο που αναρωτιέμαι αν πλέον πηγαίνουμε κάπου για να πάμε ή απλά για να το γράψουμε στο facebook. Έπειτα διαμαρτυρόμαστε για κάρτες πολίτη, φακελλώματα κτλ.

Εμπνευσμένος λοιπόν από αυτή την τάση αποκαλύπτω: το Άλμπατρος τώρα πετά προς Γκαλάπαγκος, τώρα καταβροχθίζει ένα ψάρι, τώρα πετάγεται προς color wc (ήταν χαλασμένο το ψάρι), τώρα χτυπά κοκτέιλς παρέα με Meerkat και Komodo, τώρα φωτογραφίζει κάτι φώκιες, τώρα...ρεύεται!

Κι όμως όλα αυτά είναι σοβαρά. Όλα αυτά ενδιαφέρουν τον κόσμο καθώς το Άλμπατρος είναι ξεχωριστή προσωπικότητα (ή νομίζει πως είναι). Μπα...Μάλλον το άλλο ισχύει, το λιγότερο ηρωϊκό. Απεγνωσμένη προσπάθεια να δείξει πως Υπάρχει, Υφίσταται, Είναι εδώ ανάμεσά σας! Μην ξεχνάτε το Άλμπατρος! Κι αν τυχόν το ξεχάσατε θα υπενθυμίσει με περισσή περηφάνια και αυτοπεποίθηση: Τώρα γράφει σ΄ένα πληκτρολόγιο, τώρα χασμουριέται.

Φαλαινοθήρες

2011-06-16T08:31:00.005+03:00

Σύγχρονοι Άχαμπ οι εγχώριοι πολιτικοί. Και καλά εκείνος οδηγήθηκε στην καταστροφή (παίρνοντας μαζί του όλο το πλήρωμα) τυφλωμένος από αλόγιστη δίψα προς εκδίκηση. Αυτοί εδώ οι καπετάνιοι του γλυκού νερού; Αυτοκαταστρέφονται παρασύροντας στον βυθό ένα έθνος τυφλωμένοι από αλόγιστη δίψα προς το αξίωμα. Προφανώς δεν διάβασαν ποτέ το τέλος του μυθιστορήματος - γιατί είναι πολλοί την σήμερον ημέρα που άνετα μπορούν να παίξουν τον ρόλο του Μόμπυ Ντικ. Κι ενάντια στην μεγάλη λευκή φάλαινα κανείς δεν επιβιώνει.

Βεβαίως ο Άχαμπ πλήρωσε ο ίδιος μεταξύ άλλων την αναμέτρηση με την Φύση. Οι εγχώριοι φοβάμαι πως θα στείλουν όλους πλην εαυτών στον όλεθρο. Άλλωστε δεν τρέχει τίποτα. Απλά θα... αναλάβουν τις ευθύνες τους (που στο νεοελληνικό λεξικό εξισούται με αέρα κοπανιστό).

Επικήδειος

2011-06-01T20:11:00.005+03:00

Αγανακτεί ο Παπουτσής με Αγανακτισμένους

βουλευτές τους έχουνε το βράδυ αποκλεισμένους

Στο Σύνταγμα υψώνεται το νέο Μεσολόγγι

πολιορκείται ανηλεώς της Βουλής το λόμπι

Ηρωϊκή η έξοδος κι ας είναι όλα χαμένα

εις μάτην πήγαν η χλιδή κι όνειρα επηρμένα

"Τέτοιες πράξεις δεν τιμούν την Δημοκρατία"

κομματικού βιασμού απόστημα η Ασυδοσία

Σοφοκλέους, μοναστήρια, οικόπεδα στην πρίζα

υποβρύχια που γέρνουν απ'την μίζα

Η πισίνα ακρίβυνε στην Αρεοπαγίτου

ικεσίες για βροχή στον Μέγα τον Μανίτου

Σκέψη διεξοδική νομοσχεδίου φόρος

σε Lear Jet ιδιωτικό είν' άφθονος ο χώρος

Για υποθέσεις σοβαρές την άνεσή μου θέλω

κοινός θνητός εγώ, να πάω στον Βενιζέλο;

Αυτονόητο Συντάγματος η ισονομία

μοναχά που ξέφυγε βουλευτική ασυλία

Για καλό κοινό τους γέρους να πατάξεις

μα θέλω του αξιώματος αναδρομής συντάξεις

Γιατί ως βουλευτής υπηρετώ πατρίδα

από 7 Πληγές του Φαραώ διαλέγω την ακρίδα

Όλα μαζί τα φάγαμε το λέω με παρρησία

στο μνήμα του Μνημόνιου υπέρτατη θυσία

Μπανανοδημοκρατία

2011-05-31T18:33:00.000+03:00

Ο πολιτικός ολκής Παπουτσής κρίνει πως ο αποκλεισμός-προπηλακισμός (σιγά τα αίματα) βουλευτών από "Αγανακτισμένους" δεν τιμά την δημοκρατία. Μάλιστα.

Η εν γένει παρουσία των πολιτικών σήμερα προφανώς τιμά την δημοκρατία.

Το γεγονός ότι οι κλέφτες κυκλοφορούν (και θα κυκλοφορούν) ελεύθεροι τιμά την δημοκρατία.

Το γεγονός ότι φροντίσανε να παραγράψουν αδικήματα τιμά την δημοκρατία.

Η βουλευτική ασυλία τιμά την δημοκρατία.

Η απαίτηση βουλευτών για αναδρομικές συντάξεις τιμά την δημοκρατία.

Χρηματιστήριο, μοναστήρια, offshore στα Κέιμαν (όχι πολύ μακριά από εδώ), υποβρύχια που γέρνουν από τις μίζες τιμάνε την δημοκρατία.

Από την άλλη πολιτικό πρόσωπο της Αντιπολιτεύσεως θίγεται στο αεροδρόμιο και απειλεί με μηνύσεις πολίτη που...τόλμησε να μονολογήσει πως για όλα φταίνε οι πολιτικοί! Έγκλημα που δεν παραγράφεται παρά μόνο μετά από 3.000 χρόνια και 17.000.000 μετανοείστε!

Τέλος ο Μέγας (στα κιλά) Πάγκαλος τονίζει πως δεν τον απασχολούν κινήματα του...Facebook. Κι εμένα δεν μου αρέσει η σελίδα αλλά αμφιβάλλω αν όλοι αυτοί που κατεβήκανε στο Σύνταγμα έχουν facebook ή τους συγκινεί το ζήτημα του facebook. Άλλωστε άλλο πρέπει να τον απασχολεί αυτή την στιγμή και όχι τέτοια ποταπά θέματα: Αν θα χωρέσει στο ελικόπτερο (είναι και στενή η είσοδος) όταν χρειαστεί να την κάνει από την Μπανανία.

Μήπως η υπερβολική δημοκρατία τους χτύπησε στο κεφάλι; Μήπως το ελληνικό πολίτευμα ήταν ανέκαθεν η Ασυδοσία;

Στην πυρά

2011-02-04T08:25:00.000+02:00

Ομολογώ πως ακούγοντας τα νέα από την μακρινή Grecia αυτή την περίοδο έχω ανησυχήσει ιδιαίτερα. Το μόνο που βγαίνει από τα ελληνικά κανάλια είναι μια διάχυτη (και προφανώς δικαιολογημένη) απαισιοδοξία έως κατάθλιψη. Αισθάνομαι πως εκεί πέρα έχουν επιστρέψει πίσω στον μεσαίωνα και βιώνουν τα δικά τους προσωπικά σκοτεινά χρόνια. Μπορεί και να είναι έτσι. Ή μπορεί ο Μεσαίωνας να μην έφυγε ποτέ από την Ελλάδα, απλώς υπήρξε η ουτοπική αίσθηση της Αναγέννησης.

Ουτοπική γιατί μες από την original αναγέννηση ξεπήδησαν ένας Ντα Βίντσι, ένας Νεύτων, ένας Γαλιλαίος ή ένας Κοπέρνικος, ενώ η δική μας "Αναγέννηση" είναι συνυφασμένη με δυο τρεις πολιτικές οικογένειες που κυβερνήσανε και κυβερνάνε τον τόπο βρέξει χιονίσει. Οι περισσότεροι πιστέψανε πως αυτοί οι πολιτικοί ανακαλύψανε την βαρύτητα και (μέσω του σπουδαίου επιτεύγματος) θα οδηγούσανε την χώρα εκ του ασφαλούς αλλαγμένη, εκσυγχρονισμένη και επανιδρυμένη στον 21ο αιώνα. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τις προσδοκίες, από την αντίθετη πλευρά βέβαια.

Το οξύμωρο είναι πως δεν χρειάζεται να σκεφτεί πολύ κανείς προκειμένου να κατανοήσει πως ανέκαθεν ζούσαμε έναν Μεσαίωνα. Αρκεί ν'αναλογιστεί τον τρόπο διακυβερνήσεως των κρατών εκείνη την περίοδο: Οικογενειοκρατία. Συνήθως ο υιός, ο ανιψιός, ο συγγενής εν πάση περιπτώσει έπαιρνε την θέση του πατέρα στην εξουσία, όσο άχρηστος κι ανίκανος κι αν ήταν. Γνώριμες καταστάσεις στην σύγχρονη Grecia των τελευταίων πενήντα ετών.

Φαντάζομαι τελικά πως το ΔΝΤ είναι η Ιερά Εξέταση που θα τιμωρήσει σκληρά και παραδειγματικά τους Έλληνες καθώς αναμφίβολα απομακρύνθηκαν από την χριστιανική ηθική του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα είναι πως θα καταλήξουν όλοι στην πυρά, αντί να καούν μόνο οι αρμόδιοι μάγοι και μάγισσες του ατοπήματος της Πίστεως. Καλός άπιστος είναι ο καμμένος άπιστος. Δεν κάνει διακρίσεις ο Τορκεμάδα...

Komodo, ergo sum!

2010-12-27T01:07:00.008+02:00

«’Υπάρχω;' λες, κι ύστερα 'δεν υπάρχεις!'»

λέει ένας ποιητής σε κάποιο από τα ποιήματά του, που διάβαζα όταν ήμουνα μικρός δρακουλίνος στην μακρινή Grecia.

H διερώτηση αυτή περί της υπάρξεως, απασχολεί περισσότερο από άλλα ζώα τους Δράκους. Φταίει μάλλον το γεγονός ότι τρώνε ψοφίμια, οπότε ο θάνατος των άλλων αποτελεί τη δική τους ζωή και η μη-ύπαρξη της τροφής τους συνιστά την δική τους ύπαρξη, ως τρεφομένων. Το ερώτημα αυτό απασχολούσε και μένα ιδιαίτερα έντονα σήμερα, εκεί που είχα καταβροχθίσει ένα ωραίο ψοφίμι-γαλοπούλας (γιορτών ένεκα), και άραζα κάτω από έναν φοίνικα στην παραλία των Galapagos, γρατσουνίζοντας με μπλουζ μελωδίες το αυτοσχέδιο δρακο-μπάντζο μου...

Αν η ανυπαρξία της ζωής της τροφής μου προκαλεί τη δική μου, ζωντανή ύπαρξη, τότε μήπως, τελικά, η δική μου, ζώσα ύπαρξη έχει κάτι από την ανυπαρξία που την τρέφει; Μήπως δηλαδή, στην πραγματικότητα, είμαι ανύπαρκτος –όπως τα ψοφίμια που καταναλώνω; Πώς θα διαπιστώσω ότι υπάρχω και ζω, όταν με τρέφει η ανυπαρξία; Κάποιοι λένε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, αρκεί να τσιμπηθούμε, για να καταλάβουμε ότι ζούμε....Με μένα όμως αυτό το κόλπο δύσκολα πιάνει: Είναι αδύνατον να τσιμπηθώ, καθώς με τα τόσα λέπια στο κορμί μου, έτσι κι αλλιώς δεν θα ήμουν σε θέση να καταλάβω ένα τσίμπημα...

Ώσπου η λύση στο ερώτημα, με βρήκε όπως το μήλο τον Νεύτωνα: Αν δεν μπορώ να βεβαιωθώ για την ύπαρξή μου, αρκεί να με βεβαιώσουν άλλοι ότι υπάρχω. Και ποιοί καλύτεροι να το κάνουν, από τους αγαπητούς μου φίλους, τον Μeerkat και τον Albatross, που ζούμε μαζί στα Γκαλάπαγκος, κι όμως τον τελευταίο καιρό τόσο σπάνια βλεπόμαστε, καθώς έχουμε ο καθένας αράξει σε διαφορετικές γωνίτσες αυτού του νησιού;

Έτσι, κάλεσα σε δείπνο τους φίλους μου απόψε το βράδυ. Και τώρα που σας γράφω καπνίζω το πούρο που ο Albatross μου έφερε από ένα ταξίδι του στην Κούβα και γεύομαι το σπιτικό γλυκό κουταλιού που ο Meerkat μου έφερε για δώρο...Οι φίλοι μου ήρθαν, φάγανε και συζήτησαν μαζί μου μετά από τόσον καιρό που είχα να τους δώ, και με διαβεβαίωσαν στο τέλος ότι πράγματι είμαι ο Δρ. Κόμοντο, έχω μεταναστεύσει στα Γκαλάπαγκος εδώ και κάποια χρόνια και, οπωσδήποτε, «υπάρχω» σε αυτά. Κι ας μη γράφω τόσο συχνά τελευταία. Κι ας τρώω συνεχώς ψοφίμια...

«’Υπάρχω;’ λες. Κι ύστερα 'δεν υπάρχεις!'» λέει ένας ποιητής...

Εγώ λέω καλύτερα: Komodo, ergo sum!

Υγ. Είναι ωραίο να βλέπεις καλούς φίλους μετά από καιρό.

Μαθήματα φυσικοαστρονομίας

2010-10-12T19:01:00.006+03:00

Είναι καιρός τώρα που ήθελα να αποτυπώσω (ως αδιάψευστο πειστήριο) αυτή την ταμπέλα, στεκόμενη αγέρωχη και επιβλητική στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στην οδό Σόλωνος. Παραβλέπω το εξωτικό του σημειολογικού της "οράσεως" βουνού εν μέσω σκληρού αστικού τοπίου. Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Υπάρχει (ή υπήρξε) ποτέ άνθρωπος που θα ενδιαφερθεί να μεταφερθεί στην Πάρνηθα βρισκόμενος στο...κέντρο της Αθήνας;! Κι αν υπάρχει, γιατί η ταμπέλα δεν συνεχίζεται (εν μέσω απείρων στενών) πιο κάτω;

Πάντως για να λέμε του στραβού το δίκιο, το βουνό ευθεία είναι. Όπως και το Ρίο (ντε Τζανέιρο), το Τόκυο και η έρημος Ατακάμα. Όλα ευθεία είναι και περιμένουν καρτερικά τη σηματοδότησή τους. Πώς το είχε πει ο Γαλιλαίος, η γη γυρίζει...

Με τον τρόπο τού Μ.Α.

2010-06-17T15:45:00.033+03:00

IF...

Αν – λέω αν…

Αν όλα δεν συνέβαιναν τόσο νωρίς
Η αποχώρησή σου απ’ το Greek Idol στην πρώτη φάση
Μετά Big Brother, Φάρμα, Dancing with the stars
Αν στα 24 σου δεν πέρναγες απ' το Ελλάδα έχεις ταλέντο
Για τα δέκα λεπτά δημοσιότητας,
Με δυό κινητά στα χέρια, ένα στριφτό
Τσιγάρο στα χείλη όταν σ’ εκθέταν στο Τηλεψυχιατρείο
Αν – σήμερα κάτοικος Β.Π. με τζηπ, μονοκατοικία και ράτσα σκύλο
Αδιάφορος πια για όλους, στιμμένο καρπούζι,
Ξοφλημένη περίπτωση, με μοντέλο-αμάξι από καιρό ξεπερασμένο,
Αν – λέω αν…
Με λίγη καλή θέληση έρχονταν όλα κάπως διαφορετικά
Ή από μια τυχαία κομματική εκδούλευση, όπως σε τόσους και τόσους
Συγχορευτές, συμπαίκτες, συμματαιοδόξους – δε λέω ξεπλυμένοις χρήμασι
Αλλά αν…

(Φτάνει. Μ’ αυτά δεν βγαίνουμε στην TV. Μην επιμένεις.
Άλλη ζήμενς θέλει για ν' αρέσουν, άλλη «ρουσφετουσίωση».

Το παραρίξαμε στους φραπέδες).

Camilo C.

2010-05-08T14:03:00.068+03:00

Το τί υπήρξε ο Camilo Cienfuegos για την κουβανική επανάσταση δεν θα το αναλύσουμε εδώ. Ο αμαθής αναγνώστης ας ανατρέξει εις τας ενδόξους δέλτους τής κουβανικής ιστορίας για να ενημερωθεί καταλλήλως. Απλά αυτό που θα θέλαμε να υπογραμμίζουμε είναι η διαχρονικότης τής μεγίστης τούτης προσωπικότητος, η οποία αναλλοίωτη μέσα στον χρόνο έχει την δύναμη να δίνει μαθήματα ήθους και συμπεριφοράς και να καθίσταται σανίδα σωτηρίας για ολόκληρα έθνη σε πραγματικά δύσκολες στιγμἐς, όπως για παράδειγμα αυτή που βιώνει τελευταίως ο δύσμοιρος λαός τής μακρυνής, και ενδόξου πάλαι ποτέ, πατρίδος τού Ομήρου.

Ο πάντοτε γελαστός Camilo –γεννηθείς το 1932 εις Lewton τής Αβάνας και γνήσιον τέκνον τής Revolución Cubana τού Fidel, Raul, Che και των άλλων ατάκτων παιδιών– μπορεί να χάθηκε νωρίς σε ένα μυστηριώδες αεροπλανικό δυστύχημα (δίνοντας άλλη τροπή στην μετέπειτα ωρίμανση τής Επανάστασης) η συνεισφορά του όμως πάντοτε ετιμάτο ως έπρεπε από το Καθεστώς γι' αυτό άλλωστε κι η μορφή του σήμερα, as we speak, απεικονίζεται εις το εγχώριο νόμισμα των συμπαθών και φωτογραφικώς ευπειθών Κουβανών, στα 20 pesos cubanos.

Η αξία του είναι τρομακτική. Ο κάτοχος ενός τέτοιου χαρτονομίσματος δύναται χωρίς υπερβολή να θεωρηθεί ως ανήκων εις την άρχουσαν τάξιν, μιάς και με 20 pesos μπορεί να εξασφαλίσει 20 ολόκληρες διαδρομές malecón-coppelia με τις αστικές συγκοινωνίες (λεωφορείο αριθμ. 11, παραλιακή-λεωφόρος 23 προς την πλατεία για εξαίρετο παγωτό coppelia), ή ένα πλήρες πρωινό με ζαχαρωτά ψωμάκια για τέσσερα άτομα από τον τοπικό φούρνο τής γειτονιάς ή τέλος να αγοράσει δύο δροσιστικές μετά περισσού ανθρακικού naranjas (πορτοκαλάδες ΗΒΗ το αναψυκτικώς ανάλογον).

Αντιλαμβάνεστε νομίζουμε το αγοραστικό μέγεθος ενός τέτοιου νομίσματος! Και για να βοηθήσουμε έτι περαιτέρω τον επαγωγικό συλλογισμό σας αρκεί να πούμε ότι το 1 peso cubano αντιστοιχεί σε λιγότερο από 0,04 ΕΥΡΩ, όπερ δηλοί in pure and simple spanish... que:

un Camilo = 20 pesos cubanos = 20 x 0,04 = 0,8 EUROS!

Τώρα λοιπόν που τα σύγχρονα συνωμοσιολογικά οικονομικά κέντρα τού Φον Μέτερνιχ θα θέσουν εκτός ΟΝΕ την... "μικράν αλλά τιμίαν" κατά Ελ. Βενιζέλο (το γνωστό aeropuerto José Martí) Grecia, εμείς εδώ από τας νήσους Galapagos προτείνουμε χωρίς αναβολή ΟΥΧΙ την επιστροφήν τής χώρας εις την δραχμήν με τας παρωχημένας απεικονίσεις των Θ.Κολοκοτρώνη, Λ.Μπουμπουλίνας, Ι.Καποδιστρίου, Ομήρου, Δημοκρίτου κτλ. (mais quelle banalité!) αλλά την άμεσον υιοθέτησιν τού κουβανικού νομίσματος μετά των ενδόξων γενειοφόρων μορφών των πρωταγωνιστών τής Revolución Cubana (πέρασαν κι όλας 51 χρόνια...)

Κάποτε οι παλαιότερες γενεές αποταμίευαν εν Ελλάδι χρυσές λίρες με σκοπό να τις χρησιμοποιήσουν σε κάποια ώρα ανάγκης (γιατρό, προίκα στο γάμο τής κόρης κοκ). Καιρός να μπουν κι εδώ τα πράγματα στην θέση τους και ν' αρχίσουν σε εκείνο το αλλοπρόσαλο κράτος να πράττουν όχι τα ήδιστα αλλά τα άριστα. Διότι περιττό να πούμε τί αξία σε λίγο θα έχει ένας Καμίλο όταν κάποιος αρρωστήσει και χρειαστεί ιατρική περίθαλψη ή υπό τί αρίστους οιωνούς θα ξεκινά ένα νιόπαντρο ζευγάρι την ζωή του με μερικούς Καμίλο στη τσέπη του.

ιν καμίλο γουί τράστ

Προς μπανανίαν επιστολαί

2010-03-07T19:08:00.005+02:00

Έτυχε να διαβάσω τις προάλλες την περιβόητη επιστολή της σκανδαλοθηρικής Bild προς τον Πρωθυπουργό της αγαπημένης μας ευρωπαϊκής μπανανίας (απαραίτητος ο γεωγραφικός προσδιορισμός προς αποφυγή σύγχυσης με την δική μας νησιωτική μπανανία). Η επιστολή αυτή λοιπόν αναφέρει μερικές κακές συνήθειες (sic) της Grecia χαρακτηριζόμενη σε κάποιες περιπτώσεις από μια δόση υπερβολής και σε άλλες από μια εμφανή δόση ειρωνίας. Παρ΄όλα αυτά ανακρίβειες δεν περιέχει.

Εδώ έγκειται το (σε τραγελαφικό βαθμό) οξύμωρο της υπόθεσης. Μετά την δημοσιοποίηση της επιστολής πολλοί θιγμένοι υπέρμαχοι του νεοελληνικού ιδεώδους διέρρηξαν ιμάτια κατά του άδικου των ξενόφερτων λόγων, συντάσσοντας παράλληλα θυμωμένες απαντήσεις. Κι εγώ ως άμοιρο πτηνό αναρωτιέμαι: Γι' αυτές τις περιπτώσεις (ή τουλάχιστον για τις περισσότερες) που αναφέρει η Bild δεν κράζουμε τακτικότατα εμείς οι ίδιοι οι νεοέλληνες το κράτος στο οποίο βιώνουμε μια σουρεαλιστική καθημερινότητα; Γιατί διαμαρτυρόμαστε όταν κάποιος άλλος λέει το προφανές που εμείς οι ίδιοι αναμφιβόλως έχουμε αποδεχτεί ως αληθές μέσω της δικής μας προγενέστερης εκ των έσω κριτικής; Μάλλον ξέρουμε καλά τί συμβαίνει στην Grecia, απλά ως στρουθοκάμηλοι δεν ανεχόμαστε να μας το υπενθυμίζει άλλος.

Εν τέλει πού την βρίσκουμε την όρεξη να διαμαρτυρόμαστε όταν οι ίδιοι αδυνατούμε για παράδειγμα να πετάξουμε ένα σκουπίδι στον διπλανό κάδο (πού να περπατήσουμε 2 μέτρα τώρα), να παρκάρουμε κανονικά και όχι κλείνοντας τον μισό δρόμο (πού να περπατήσουμε 30 μέτρα μέχρι το περίπτερο), ή να αποφύγουμε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους, μολονότι υφίσταται νόμος (άλλο νεοελληνικό ανέκδοτο) που το απαγορεύει. Ξέχασα, περιορίζεται βάναυσα η ελευθερία μας. Ίσως θα έπρεπε να μας προβληματίσει το γεγονός ότι, αντίθετα με άλλους "αφελείς" λαούς, εμείς δεν διακρίνουμε όρια σ' αυτή την ελευθερία.

ΥΓ Θυμήθηκα τώρα την ασύλληπτη πινακίδα που είχα πετύχει κάποτε οδηγώντας "Απαγορεύεται η ρίψη σκουπιδιών στο χαντάκι, εκ του τάδε δήμου". Η συγκεκριμένη πινακίδα ήταν γραμμένη μόνο στα ελληνικά. Ούτε στα αγγλικά, ούτε στα...γερμανικά. Ίσως γιατί αυτοί που γράφουν τις επιστολές όταν έρχονται εδώ κάτω σέβονται περισσότερο την χώρα από εμάς τους γηγενείς.

Ένας Δράκος στο γήπεδο

2010-02-28T02:49:00.003+02:00

Καλά μου λέει εδώ και χρόνια ο Άλμπατρος ότι πρέπει να ασχοληθώ σοβαρά με τον αθλητισμό. Και καλά κάνει -μάλλον- και είναι Πανάθα. Δεν ειναι να εμπιστεύεται κανείς ερυθρόχρωμους δράκους. Τρώνε πάντα τα καλύτερα κομμάτια... Πεινάωωω!!!

Στο στομάχι ενός Δράκου

2010-01-12T01:40:00.004+02:00

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ προσεκτικά τις συναισθηματικές σχέσεις των άλλων ζώων τριγύρω μου, αναλογίζομαι τις δικές μου και δρακοσοφώ. Οι συναισθηματικές αυτές σχέσεις έχουν κάτι κοινό με το στομάχι μου. Χαλάνε όταν δεν τρέφονται με το σωστό περιεχόμενο.

Από την άλλη, αν και το σωστό περιεχόμενο για το στομάχι ενός Δράκου είναι τα ψοφίμια και το σκαθαροζούμι (το οποίο κάποιοι θέλουν να μου στερήσουν τραβολογώντας με σε μουσεία, αλλά χαλάλι!), το σωστό περιεχόμενο για τις συναισθηματικές σχέσεις είναι η ζωντάνια, το πάθος, η διάθεση για διαρκή επικοινωνία και εγγύτητα. Μόλις αυτή η διάθεση χαθεί, μόλις το γυαλί ραγίσει, μόλις η φλόγα σβήσει και το πάθος εκλείψει, ε τότε χαιρέτα μου τον κοκοφοίνικα (αναφέρομαι πάντοτε σε αυτόν στον οποίο κάθεται ο Kηθ!). Μιλάμε τότε για «ψόφια πράγματα», λέμε ότι η σχέση «ξόφλησε», «πέθανε» κ.λπ. Η ορολογία δεν είναι τυχαία. Πρόκειται εδώ για θάνατο – για «ψόφο»- και επειδή αυτό είναι το αγαπημένο θέμα κάθε Δράκου (και κάθε φιλοσόφου), οι συναισθηματικές σχέσεις γίνονται κι αυτές αγαπημένο θέμα συζήτησης.

Τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι, αν οι σχέσεις μου με πολλά άλλα ζώα χάλασαν όπως χαλάει το στομάχι μου. Μάλλον δεν συνέβη αυτό: Ενώ το στομάχι μου χαλούσε και χαλάει σπανίως, ό,τι κι αν φάω τελικώς, αρκετές σχέσεις μου χαλάσανε η μία μετά την άλλη, στο πέρασμα του χρόνου. Κι ενώ πάντα το χαλασμένο στομάχι μου στο τέλος έφτιαχνε, οι χαλασμένες σχέσεις μου παρέμειναν χαλασμένες. Δεν τις τάιζα, φαίνεται, με το σωστό περιεχόμενο.

Είναι φυσικό.

Ενδιαφερόμουν περισσότερο για το στομάχι μου.

Ανασκόπηση

2009-12-31T16:55:00.006+02:00

Λίγα λεπτά προτού εκπνεύσει το σωτήριον έτος 2009 (εδώ στα Γκαλάπαγκος η αλλαγή θα μας έρθει κάποιες ώρες νωρίτερα) ας αποπειραθούμε μια επιγραμματική ανασκόπηση των τεκταινομένων του χρόνου, όσον αφορά επακριβώς στις αναρτήσεις των ζώων συγκριτικά με την τωρινή επικρατούσα κατάσταση.

1/1 Ο ρέδνεκ αντάλλαξε την ισιλάρ με φουλφουρμά...Κατά τ΄άλλα τα ίδια.

8/1 Το ρεκόρ χωριού και γύρω περιοχών παραμένει ακατάρριπτο.

24/1 Ο Δράκος εξακολουθεί να σέρνεται ανέπαφος κι ακμαίος, παρ' όλα τα σημάδια από τις δαγκωματιές στην ουρά.

23/2 Εννοείται πως η υπερπαραγωγή συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον!

14/3 Το μήνυμα στα εισιτήρια μπορεί να αναγράφεται πλέον σωστά, επ'ουδενί όμως δεν μειώθηκαν άλλα μαργαριτάρια που κατά καιρούς πέφτουν από τον ουρανό με την ισχύ μανιταριών (άλλου είδους).

28/4 Η παγκόσμια ιστορική κοινότητα αναψηλάφισε το ζήτημα αναγνωρίζοντας επιτέλους την ιστορική συνέχεια της φυλής των Ούννων μέσω των Νεοελλήνων. Αναμένεται η έκδοση της αντίστοιχης πραγματείας.

1/7 Τα πάντα (τσιγάρα) όλα και τα (δύσμοιρα) κοάλα τίποτα. Ή αλλιώς τα πάντα ρει but everything stays the same.

8/9 Το νησί παραμένει στην γνωστή γεωγραφικά καταγεγραμμένη (εδώ κι αιώνες) θέση. Όπως άλλωστε και τα Γκαλάπαγκος, επιτρέποντας στους ναυαγούς να ταλαιπωρήσουν την διεθνή κοινότητα των ιστολογίων για ακόμη μια χρονιά...

Ο Δράκος και ο Χαμαιλέων

2009-10-01T22:23:00.004+03:00

Τις τελευταίες μέρες, περνώ μια «κρίση ταυτότητας».

Νομίζω ότι θα προτιμούσα σε αυτή την ζωή να μην είμαι ο Δρ. Κόμοντο. Και ευχαρίστως θα απεμπολούσα μέχρι και τον τίτλο του Δράκοντος, αν ήταν να μου δοθεί κι εμένα το χάρισμα μιας ταπεινής σαύρας, που μόνο ταπεινά δεν περνάει την ζωή της…Για την ακρίβεια, άλλοτε την περνάει κραυγάζοντας «σεμνά και ταπεινά» και άλλοτε κλέβει «σεμνά και ταπεινά» τις άλλες σαύρες, στο Χρηματιστήριο.

Το ερπετό αυτό σας είναι γνωστό, το λένε Χαμαιλέοντα. Ανάλογα με τις εποχές και το περιβάλλον αλλάζει το χρώμα του –είναι αυτό που λέμε «προσαρμοστικό». Ο Χαμαιλέων προστατεύει την ύπαρξή του μέσα στον κακό κόσμο μας, με την μέθοδο της αλλαγής χρώματος, την πιο αποτελεσματική μέθοδο όλων των καιρών. Και την πιο γλοιώδη.

Ο Χαμαιλέων δεν προσαρμόζεται μόνο στις εποχές, αλλά, πρωτίστως, στις κυβερνήσεις. Μέχρι χθες ήταν ένα γαλάζιο παιδί, που δούλευε (τον κόσμο) στο υπουργείο, πίνοντας φραπε και παίρνοντας έναν καλό μισθό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ή, μάλλον, στο χρώμα του. Από τις αρχές Οκτώβρη, ο μισθός αυτός θα δίδεται μόνο σε εκείνους που θα έχουν χρώμα πράσινο: Κανένα πρόβλημα, ήδη ο Χαμαιλέων ετοιμάζει το πράσινο κοστουμάκι του για την περίσταση. Με αυτό, θα εμφανιστεί πρώτος πρώτος μετά τις εκλογές, θα κάνει μια ελαφρά υπόκλιση στον αρμόδιο για το ρουσφετάκι σφογγοκωλάριο, και την επόμενη κιόλας στιγμή, θα βρίσκεται αραχτός στο γραφειάκι του. Εκεί, αντί να δουλεύει, θα ατενίζει τα πόδια της -εξίσου πράσινης- γραμματέως κάτω από το τραπέζι και θα ξύνει νωχελικά τα λέπια του. Στο μεταξύ, οι άλλες σαύρες, οι λεγόμενες «απροσάρμοστες» θα δουλεύουν σκληρά για να τον πληρώνουν με λεφτά του δημοσίου. Επίσης, θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί σε ιδιώτες, θα ματώνουν για να αυξήσουν τις γνώσεις και τα προσόντα τους, θα πηγαίνουν στον ΑΣΕΠ και τις πάσης φύσεως εξετάσεις Δημοσίου χωρίς μέσο. Και αν -ώ του θαύματος!- τύχει και επιτύχουν σε αυτές, θα εξακολουθούν να αυταπατώνται εκεί, με την ιδέα ότι ο προιστάμενός τους θα τους προαγάγει χωρίς να κοιτάξει το χρώμα τους.

Την στιγμή που σας γράφω έχω εντοπίσει έναν Χαμαιλέοντα με τα κιάλια μου από τα Γκαλάπαγκος: Τον βλέπω ευδιάθετο, να χαμογελάει στο μπαλκόνι του σπιτιού του, κοιτάζοντας τις σημαίες να ανεμίζουν και ακούγοντας τις ντουντούκες να τσιρίζουν στους δρόμους και τις πλατείες, τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές. Έπειτα, μπαίνει μέσα, τακτοποιεί στην ντουλάπα το γαλάζιο του μπλέηζερ και κάνει μια τελευταία πρόβα στο πράσινο κοστούμι του. Τέλος, βγαίνει έξω μια βόλτα για να πάρει αέρα….Και κάπου εκεί στην πλατεία Κοτζιά, στην ομιλία του Τσίπρα, βλέπει μια κοπελίτσα από κείνες τις ωραίες που συνωστίζονται για να δουν τον «Πρόεδρο», και, αυτομάτως, κοκκινίζει.

Όχι από συστολή. Από προσαρμοστικότητα…

Θήρα - 1650πΧ.

2009-09-08T21:20:00.041+03:00

ΧΡΟ[ΝΙΚΟ]Ν ΚΕΙ[ΜΕ]ΝΟΝ ΑΓ[ΝΩ]ΣΤΟΥ ΣΥΓ[ΓΡ]ΑΦΕΩΣ [Ο]ΠΩΣ ΑΝΕ[ΥΡΕ]ΘΗ ΚΑΙ ΑΝ[ΕΓ]ΝΩΣΘΗ ΕΙΣ ΠΡΟ[ΣΦ]ΑΤΟΥΣ [ΑΝΑΣ]ΚΑΦΑΣ

Κωπηλατούμε απ' το πρωί. Τα κελεύσματα δυναμώνουν καθώς το ηφαίστειο βρυχάται πίσω μας. Ο ιδρώτας τρέχει σαν ποτάμι απ' τα κορμιά μας. Στην εναρμονισμένη κίνηση των κουπιών αποτίθενται οι τύχες των δικών μας, των περιουσιών μας, τού απλού πολιτισμού που δημιουργήσαμε. Κανένας χρόνος για χάσιμο. Ούτε για σκέψη. Κάθε ανάσα ίσως νά 'ναι η τελευταία μας. Κυττάζω μπροστά, λοξά προς στο άλμπουρο, την Ιππολύτη που κρατά τον μικρό φοβισμένο Λύκωνα. Μού πρσφέρει ένα χαμόγελο να με εμψυχώσει αλλά το μειδίαμά της είναι όλο τρόμο - το ξέρει. Αναλογίζομαι πόσο τυχερός ήμουν που με κύτταξε, τότε νέο παιδί κι εγώ στις τοπικές γιορτές τής Δήμητρας! Τί άγχος είχα... Γι' αυτήν τραβάω κουπί τώρα. Έτσι, τόσο μανιασμένα. Γι' αυτήν κι όλες τις Ιππολύτες που δεν γνώρισα και που σφίγγουν στην αγκαλιά τους ένα μικρό Λύκωνα, κάπου μακρυά, στην άκρη αυτής τής απροσμέτρητης θάλασσας.

Και τότε συνέβη. Η έκρηξη ήταν σαν πόνος ηδονής, σαν πόνος γέννας. Το ηφαίστειο έβγαλε τα σωθικά του με μιάς και η Στρογγύλη -κλαίγοντας θαρρείς- άρχισε αργά και βασανιστικά να βυθίζεται στην μανιασμένη θάλασσα που δέχονταν το σώμα της με ένα αίσθημα αδιαφορίας και αυταρέσκειας. Γυρίσαμε τα κεφάλια. Μία εικόνα πέραν κάθε συναισθήματος. Δεν μίλαγε κανείς. Δεν έκλαιγε κανείς. Όλα στέκονταν παραπάνω απ' τις δυνάμεις μας. Σαν όνειρο που βλέπει κανείς από ψηλά και πρωταγωνιστείς και περιμένεις να ξυπνήσεις. Οι καρδιές μας είχαν συντονιστεί κι ήταν ένας ο χτύπος που αντηχούσε σε ολόκληρο το Παρόν και ολόκληρο το άγνωρο Μέλλον. Γύρισα. Η Ιππολύτη εκεί. Τί τύχη... Έσφιξα το κουπί σαν να έσφιγγα το κορμί της. Έκλεισα τα μάτια. Έσκυψα. Στο νέο ρυθμό που πάλλονταν οι καρδιές μας ξεκίνησα πάλι να τραβώ. Η Στρογγύλη ήταν παρελθόν. Δεν υπήρχε πια. Δικό μας ήταν ό,τι προλάβαμε να διασώσουμε εσπευσμένα, σε αυτήν την απερίγραπτη μυθική έξοδο χιλιάδων πεντηκοντόρων και επιβατικών νηών. Κι ό,τι φυσικά φυλάξαμε ερμητικά κι ευλαβικά στην μνήμη μας...

Αύριο-μεθαύριο, μετά από χίλια χρόνια (ποιός ξέρει!), τότε που θα έχουν εδραιωθεί άλλοι Θεοί κι άλλα ήθη, νέος κόσμος θα κατοικεί το νησί, ένας κόσμος διαφορετικός αλλά με τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ελπίδες τους ίδιους φόβους που θα γελά, θα ερωτεύεται και θα πονά κάτω από τον ίδιο Κυκλαδικό ουρανό, κάτω από ένα άγνωστο για εμάς μελλοντικό νησιωτικό όνομα.

Ευτράπελο θερινής ανατολής

2009-07-01T13:38:00.024+03:00

Κοσμοϊστορικό γεγονός συντελείται από το πρωΐ στην μακρινή Grecia και, ως όφειλα, άνοιξα τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα περιμένοντας με έκδηλη ομολογουμένως αγωνία σχετικές ειδήσεις. Δεν είναι και λίγο άλλωστε η ακριτική αυτή ευρωπαϊκή χώρα τελευταία των Μοϊκανών να επιβάλλει στους πολίτες της απαγόρευση καπνίσματος, έστω και υπό το βάρος της οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αμφιβάλλω βέβαια αν από μόνη της θα είχε ποτέ το σθένος ν'απαγορεύσει κάτι τέτοιο, λαμβάνοντας υπ'όψιν την αιώνια τροχοπέδη του πολιτικού κόστους (μια και οποιαδήποτε απόφαση στην Grecia παίρνεται ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι αυτό). Αλήθεια όμως, έχει πράγματι απαγορευτεί το τσιγάρο;

Διαβάζοντας στο διαδίκτυο (ναι, έχουμε κι από αυτό στα Γκαλάπαγκος) δηλώσεις του αρμοδίου υπουργού έπαθα μια μικρή σύγχυση στο πετούμενο κεφάλι μου. Ο υπουργός λοιπόν απευθύνει έκκληση στους πολίτες για να τηρηθεί το μέτρο, βασιζόμενος με αυτό τον τρόπο στην υπευθυνότητα των Ελλήνων (το παραθέτω σχεδόν αυτούσιο από σελίδα του internet).

Δυο σύντομες παρατηρήσεις επί της bold (sic) προτάσεως:

Α σκέλος: από πότε ένα ευνομούμενο κράτος όταν επιβάλλει νόμο παρακαλά τους πολίτες να τον σεβαστούν;! Είχα την εντύπωση πως ο νόμος είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο και όχι αντικείμενο (μετά από ευγενικό ερώτημα) χαλαρής επιλογής βάσει της διακριτικής ευχέρειας του πολίτη. "Πρέπει όλοι να σεβαστούν τους νόμους του κράτους" υποστηρίζει ο υπουργός. Αυτό δεν είναι αυτονόητο;

Β σκέλος: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτι καλό βγήκε στηριζόμενο στην...υπευθυνότητα των κατοίκων της Grecia; Εκτός αν το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες του (που βασίζονται ευρέως στο φιλότιμο και την υπευθυνότητα) λειτουργούν στην εντέλεια, οπότε δεν έχουμε προφανώς ουδεμία αμφιβολία για το αν και τώρα οι Έλληνες επιδείξουν παρόμοιο υπεύθυνο ζήλο.

Έχω την αίσθηση πως η 1η Ιουλίου δεν ταιριάζει ως ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του μέτρου. Έπρεπε να το ξεκινήσουν τέσσερις ακριβώς μήνες πριν...Πρωταπριλιά δηλαδή. Άλλωστε συμβαίνει συχνά οι νόμοι στην Grecia να έχουν περιορισμένη χρονική ισχύ, λες και είναι...της μόδας. Μετά από λίγες εβδομάδες (άντε μήνες) βυθίζονται στην αιώνια λήθη.

Ούννοι: Η ιστορική αλήθεια

2009-04-28T10:07:00.020+03:00

Έχοντας τις προάλλες μια έκλαμψη επιθυμίας (μακρινής) ιστορικής εκμάθησης, αναζήτησα πληροφορίες για τον θρυλικό Αττίλα, αρχηγό της κραταιάς όσο και τρομερής φυλής των Ούννων. Αυτοί οι νομάδες μογγολικής προέλευσης έφτασαν στη μεγαλύτερη ακμή τους υπό την βασιλεία του, καταλαμβάνοντας ένα αχανές τμήμα της ανατολικής Ευρώπης μέχρι και την Κασπία θάλασσα, προτού ο Αττίλας ηττηθεί στην αποφασιστική μάχη των Καταλανικών Πεδίων από τον Αέτιο το 451μΧ.

Η Wikipedia ισχυρίζεται πως μετά τον θάνατο του Αττίλα το 452μΧ το κράτος των Ούννων διαλύθηκε και τα ίχνη του έσβησαν στην ιστορία. Μέγας μύθος. Αποκλειστικά στα Γκαλάπαγκος επιχειρείται η αποκατάσταση της ιστορικής ορθότητας και αποκαλύπτεται με επιχειρήματα η μεγάλη αλήθεια: πως οι Ούννοι δεν εξαφανίστηκαν αλλά εξαπλώθηκαν με το πέρασμα των αιώνων, με αποτέλεσμα τη σήμερον ημέρα απόγονη φυλή τους να καταλαμβάνει γεωγραφικά τον χώρο που αποκαλείται Grecia.

Βεβαίως ο σύγχρονος Ούννος έχει εξελιχθεί και προσαρμοστεί στις συνθήκες και τις απαιτήσεις της εποχής, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως έχει εκπολιτιστεί. Γιατί όταν πετάει ό,τι κυριολεκτικά βρει στο έδαφος, δικαιολογώντας το από την στιγμή που δεν ζει εκεί, αντιγράφει συνήθειες των προγόνων που ως νομάδες δεν είχαν πραγματικό σπίτι, οπότε ουδόλως ενδιαφέρονταν για τέτοια θέματα. Γιατί όταν κάνει ζιγκ-ζαγκ στην εθνική, κολλάει από πίσω και προσπερνά χειρονομώντας, φέρνει αναπόφευκτα στο νου τις θρυλικές επιδρομές (με τα άγρια άλογα φυσικά) των προγόνων του. Και τώρα άγρια άλογα χρησιμοποιούνται με μικρή αλλαγή στο περίβλημα. Όταν αράζει στα καφέ και συνδιαλέγεται περιοριζόμενος σ'ένα μικρό ποσοστό του λεξιλογίου (κυρίως σε άναρθρες κραυγές) αναπολεί προφανώς τις συζητήσεις των νομάδων στις σκηνές κάπου στην στέππα. Όταν, σε προσπάθεια συνεννόησης μαζί του, αλαλάζει και προσπαθεί να επιβάλει το δίκιο του ισχυρού και όχι της λογικής ή του δικαίου, σαφώς έρχεται στην επιφάνεια το κατάλοιπο της νοοτροπίας των Ούννων, που υποθάλπει και εξυπονοεί την κυριαρχία μέσω της υποταγής του αδυνάτου διά της βίας. Όταν ορμά και σπρώχνεται χωρίς λόγο και αιτία για να μπει στο μετρό (λες κι αυτό θα φύγει), επιμελώς επαναφέρει σε κάποιο τμήμα του εγκεφάλου την πολεμική στρατηγική των προγόνων, γιουρούσι δηλ. χωρίς ιδιαίτερη τακτική.

Ελπίζω πως μετά τα ατράνταχτα κοινωνικά παραδείγματα η διεθνής ιστορική κοινότητα θα αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια της συνέχειας αυτής της φυλής δικαιώνοντας τους Ούννους. Μαζί τους ως συγκάτοικοι στην μικρή Grecia (αλλά μειονότητα συγκριτικά) απαιτούν παρόμοια αναγνώριση και οι Βάνδαλοι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Υποτακτική Αορίστου

2009-03-14T00:10:00.028+02:00

Προ εκπλήξεως ευρέθησαν κατά τας τρεχούσας ημέρας άπαντες οι κάτοικοι τού κλεινού άστεως. Μία αόρατος χειρ φαίνεται να επενέβη εις τον Υπόγειον Μητροπολιτικόν Σιδηρόδρομον τής συγχρόνου εϋκτιμένου πρωτευούσης. Ω, ναι! Κοσμογονικαί αλλαγαί εις το αναγραφόμενον μήνυμα των μηχανών επικυρώσεως (και ουχί "ακυρώσεως"). Συγκεκριμένως, ΕΙΣΑΓΑΓΕΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΝ! (κλικ εις φωτογραφίαν διά τού λόγου το αληθές). Το έκτακτον ανακοινωθέν τού Υπερυπουργείου Συμμορφώσεως αναφέρει λεπτομερώς το τραγικόν όσο και επικίνδυνον γεγονός. Εν ολίγοις, ευρέθη Έλλην (;) τού 21ου αιώνος ο οποίος κατά τα φαινόμενα: (1ον) γιγνώσκει την ύπαρξιν τής υποτακτικής αορίστου εις την ταπεινήν γλώσσαν τού Ομήρου εν αντιθέσει προς την ανύπαρκτον υποτακτικήν μέλλοντος, (2ον) γιγνώσκει την ορθήν κλίσιν τού πολυβανισθέντος ρήματος "άγω", και (3ον) ούτος ο άνθρωπος εργάζεται... εις το ελληνικόν δημόσιον!

Η Άμεσος (απο)Δράσις εξαπολύσασα ανθρωποκυνηγητόν θεωρεί θέμα ωρών την σύλληψιν τού αγενεστάτου δράστου όστις φαίνεται να έχει εμπλακεί και εις παλαιότερα περιστατικά αναλόγου περιεχομένου (ευγενεστάτη εξυπηρέτησις διά πληροφορίας τινών ερωτησάντων επιβατών, βοήθεια σεβασμίας γραίας προς διάσχισιν διαβάσεως πεζών και σχετικαί επαίσχυντοι πράξεις τοιούτου είδους). Η αποκατάστασις των ζημίων θα είναι άμεσος και η τιμωρία τού ενόχου παραδειγματική εν τω μέσω κεντρικωτάτης οδού των Αθηνών και τούτο διότι όπως εδήλωσε η Αυτού Εξοχότης, Μεγαλειότατος Κύριος Υπερυπουργός... "εφκολότερη ίναι η αφομίωσι του ενώς στους πολούς παρά των πολόν στον ένα". Και ημείς με την σειράν μας -γνήσιοι οπαδοί τού φραπέ και των παραλιακών chaises longues- συμφωνούμε και επαυξάνομε!

The Great (Greek) Escape

2009-02-23T13:50:00.001+02:00

Με το που έκλεισε η τηλεόραση (που ευτυχώς πιάνει που και που Grecia) μια ζεστή ηλιαχτίδα χαράς πλημμύρισε την πετούμενη καρδιά μου. Χαρά, δικαίωση και συνάμα ικανοποίηση για τον τερματισμό αυτού του απαράδεκτου απαρτχάιντ που αδίκως κρατούσε μακριά από κινηματογραφικές γκλάμουρ εξελίξεις μια μικρή αλλά άξια χώρα. Όχι πια. Ένα συμβάν ήταν αρκετό για τον τερματισμό της απομόνωσης.

Το καλύτερο; Δεν χρειάζεται καν να μεταφερθούμε στο Χόλυγουντ, το Χόλυγουντ έρχεται ταπεινωμένο και μετανιωμένο σε μας! Και δεν αναφέρομαι σε mainstream τηλεοπτικές σειρές τύπου Prison Break που προφανώς ωχριούν μπροστά στην ανεπανάληπτη ελληνική πραγματικότητα, αλλά σε υπερπαραγωγές του 60, σαν κι αυτή όπου ο (λατρεμένος) Steve McQueen δραπετεύει μετά κόπων και βασάνων από ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων και περιφέρεται ευθαρσώς στην γερμανική 3rd Reich επαρχία καβαλώντας μια Triumph μηχανή.

Στην σύγχρονη Grecia όμως δεν φειδόμαστε χρημάτων, τινάζουμε τα production budgets στον αέρα! Μηχανάκια, αυτοκίνητα, νταλίκες, σκάφη και άλλα επίγεια μέσα αποδεικνύονται πολύ ταπεινά και συμβατικά για να ικανοποιήσουν την αστείρευτη και αχαλίνωτη φαντασία μας. Κι αν στα κέντρα αποφάσεων του Χόλυγουντ έχει απομείνει ικμάδα αξιοπρέπειας και αίσθησης δικαιοσύνης, τα Όσκαρ καλύτερης παραγωγής, σεναρίου και ειδικών εφέ πρέπει να απονεμηθούν άνευ συναγωνισμού στον Old Costas. Όχι μία, αλλά από δύο φορές το καθένα.

ΥΓ Φυσικά στο τέλος της ταινίας ο δραπέτης ΜcQueen συλλαμβάνεται. Το φυσικά ως έννοια που εξυπονοείται για τους Γερμανούς κυνηγούς του φυγά, αγνοείται για τους αντίστοιχους εγχώριους...Προς όφελος της δράσης και του απρόσμενου φινάλε!

Ένας Δράκος Ουροβόρος

2009-01-24T18:03:00.004+02:00

Έρχονται φορές που ένας Δράκος τρώει την ουρά του. Έτσι, ακριβώς όπως άλλα ζώα μασάνε τα νύχια τους, ξύνουν τα λοφία τους (άλμπατρος), τινάζουν τα αυτιά τους, ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα ή κουνούν ελαφρά τη μύτη τους (σουριγατί), εμείς οι Δράκοι γυρίζουμε -στα καλά καθούμενα- και δαγκώνουμε την ουρά μας. Αυτή η φιδίσια κίνηση, την οποία οι φιλόσοφοι θεωρούσαν πάντοτε ως σύμβολο της ολοκλήρωσης και της τελειότητας δεν είναι ένα δρακόντειο τικ, αλλά –μολονότι ασυναίσθητη- υπακούει σε βαθύτερες αρχές.

Σκεφτείτε ως εξής: Εμείς οι Δράκοι του Κόμοντο, έχουμε ως σκοπό της blogικής ζωής μας να καταγγέλουμε από τα Γκαλάπαγκος (όπου μας ξέβρασε το κύμα) τα κακώς κείμενα στην Grecia και να καταβροχθίζουμε τους κακούς που τα προκαλούν (όταν λοιπόν τρώμε, τρώμε τους κακούς). Αν ξαφνικά αλλάζουμε θύμα και καταβροχθίζουμε τον ίδιο τον εαυτό μας (ξεκινώντας από την ουρά) σημαίνει ότι κι εμείς κάτι κακό κάναμε (και δεν το πήραμε χαμπάρι). Κάποιο κακώς κείμενο θέσαμε, και πρέπει γι’αυτό να αυτό-φαγωθούμε. Όχι λοιπόν, δεν πρόκειται για απλό δρακόντειο τικ, αλλά για κάτι σοβαρότερο.

Δαγκώνω κι εγώ πολύ συχνά την ουρά μου τελευταία….Βλέπω τριγύρω μου τη σαπίλα και μαυρίλα της Grecia, και χορταίνω την κοιλιά μου καταγγέλοντας (δηλαδή καταβροχθίζοντας!) τους εκφραστές της, από την ασφαλή απόσταση που μου παρέχουν τα Γκαλάπαγκος. Δευτερόλεπτα μετά, διαπιστώνω ότι έχω φτάσει ήδη πιο πάνω από την ουρά μου, και κοντεύω να καταπιώ τον ίδιο τον εαυτό μου. Δεν είμαι καθόλου καλύτερος από όσους καταγγέλλω, από τα λογής λογής ψοφίμια που καταναλώνω: Ούτε εγώ, ας πούμε, βγάζω πάντα φλας όταν οδηγώ (αλλά τρώω όλους αυτούς που δεν βγάζουν), κι εγώ παραβιάζω μονοδρόμους και καβαλάω πεζοδρόμια όταν βιάζομαι (αλλά τρώω και πάλι όσους το κάνουν), κι εγώ έβαλα βύσμα για να περάσω καλά στο στρατό (αλλά το θεωρώ ηθικώς απαράδεκτο), κι εγώ ίσως να βρω δουλειά με κομματικά μέσα (αλλά θα είμαι πάντα εναντίον της παρεοκρατίας), κι εγώ ίσως να είμαι ξενοφοβικός (αλλά εκτοξεύω πάντοτε τοξικά σάλια κατά των δεδηλωμένων). Και πάει λέγοντας…

Πώς γίνεται άραγε και δεν πεθαίνω με το δρακόντειο αυτό «χαρακίρι»;

υγ.Μάλλον θα είμαι πολύ χοντρός για να με καταπιώ….

Το μαραφέτι

2009-01-08T21:17:00.005+02:00

Πικραμένος, απογοητευμένος και μέχρι το μεδούλι μουσκεμένος από το εκνευριστικά σταθερό τέμπο του ψιλόβροχου (που αρνείτο πεισματικά να ελαττώσει ισχύ μέσω του έντονου βοριά), ο Νορθ άνοιξε αργά την πόρτα. Η είσοδος στο τροπικό μπαρ del Sol ήταν, εξαιτίας του απόμακρου του ορμίσκου, αναγκαστικά έντονη. Επιλογή προορισμού θες στην τύχη, θες λόγω ενός εσωτερικού προαισθήματος πως τούτο το μοναχικό μέρος για μοναχικές καρδιές θα ζέσταινε, για κάποιον ανεξιχνίαστο για την ώρα λόγο, την απόμακρη (εν μέσω μελαγχολικών μεταπτώσεων) ψυχή του...

Δεν έπεσε έξω. Η αίσθηση και μόνο του ζεστού δωματίου, των λιγοστών καλυμμένων σε ένα πέπλο μυστηρίου θαμώνων, του κύματος που ράντιζε ανελέητα με αλάτι τα παράθυρα, γαλήνεψε προς στιγμήν το ανήσυχο πνεύμα του. Η στιγμή όμως πάντοτε διαρκεί λίγο. Έτσι κι αυτή διαλύθηκε έξαφνα όταν εκείνο το ηλεκτρονικό μαραφέτι στη γωνία καρφώθηκε σαν σράπνελ Α΄Παγκοσμίου στη ματιά του, στέλνοντας βουβά κύματα ρίγους στην σπονδυλική του στήλη. Ήταν αβάσταχτα έντονη η νοσταλγία από τα παλιά...

'Ωρες μετά, το ρεκόρ ήταν δικό του, μικρή δικαίωση των κόπων μιας ζωής, εσωτερική ικανοποίηση, πάλι όμως στιγμιαία, πάλι ελάχιστης διαρκείας. Φαίνεται σ' αυτό τον ανεμοδαρμένο όρμο όλα κρατούν λίγο. Η θρασεία και γεμάτη άγνοια κινδύνου αποκάλυψη του μπάρμαν πως αργά το βράδυ εξαρθρώνει μόνος του όλα τα ρεκόρ ήταν χειρότερη από την έκρηξη απλού όλμου στα χαρακώματα του δυτικού μετώπου. Εδώ μιλάμε για μπαράζ πυροβολικού βγαλμένο κατευθείαν από τα λασπωμένα λιβάδια της Φλάνδρας και του Verdun.

Σκέφτηκε πως κάτι δεν πάει καλά εδώ, κάποιο λάθος έγινε στη διανομή των ρόλων. Το μυαλό ταξίδεψε στο προηγούμενο κεφάλαιο, εκείνο που αναφέρεται με περισσή ευκρίνεια στους κοκκινολαίμηδες, διαπράττοντας παράλληλα ταχείες μαθηματικο-γεωγραφικές εξισώσεις, απόρροια εμπειρίας των υπερατλαντικών ταξιδιών. Μία λέξη θυμόταν πως ίσχυε απόλυτα στα μέρη των αυθεντικών κοκκινολαίμηδων: jurisdiction. Η εξίσωση συνεχίζεται ακατάπαυστα. Γιατί εδώ, στην μακρινή Μεσόγειο, αυτή η έννοια παραμένει εξίσου άγνωστη με την πρωτεύουσα της Ονδούρας; Γιατί εδώ που τον ξέβρασε το κύμα το μόνο που συναντά είναι μια συστηματικά αδιάκοπη υπέρβαση των ρόλων; Λύση της εξίσωσης, συμπέρασμα. 'Ολα θα κυλούσαν ομαλά αν ο καθένας σεβόταν τα αυστηρά και υπεύθυνα όρια της προσωπικής του jurisdiction, σκέφτηκε με περισσή αφέλεια. Όπως κυλούνε εκεί, πέρα από τον Ατλαντικό.

ΥΓ Αφέλεια, ή απλά εκούσια άρνηση παραδοχής και προσαρμογής στις συνθήκες του τόπου αυτού που τον ξέβρασε το κύμα...;

Ιγού, ο redneck

2009-01-01T12:35:00.015+02:00

Αργία; Φουρτούνου το τζιπάκι μ', φεύγου απ'τας Αθήνας,
τάπερ πιθιρά γκαζόζιες - ε, δι θα πειθάνουμε της πείν'ς.

Δρούμου παίρνου δρόμου αφήνου και στην ύπαιθρου γυρνού!
Πιτάου σκουπίδια ένθεν κείθεν. Τί γιατί; διν κατοικού ιδού.

Παρά θιν' αλούς καπνίζου, βυθίζου την γόπ' στην άμμο την ψιλή.
Μη φωνάζ' μωρί βλάχο - χαρτ' είν' αποσυντίθ'τ' στού πι κι φι.

Παίρνου φώτοζ μι SLR για τ' άλμπ'μ ούλες οικουγινιειακές
τρώου φτύνου κατουριέμ' αφήνου πλαστικά σι θάλασσ'ς κι ακτές.

Κάνου κόντρ'ς με τουν Γιάνν' τού μπακάλ' ωρέ πόχ' του τρακτέρ
στην πλατεία μαρσάρου στα μαλλιά νιώθου τουν καθαρό αέρ'.

Τρέχου στους δρόμ'ς -δικοί μ' είν'- τζιπ έχου κι ούλου κορνάρου
στην Κακιά Σκάλ' αλλάζου λουρίδ' κι όποιουν πάρ' ο Χάρου.

Στα διούδια κουρτάρου την κοπέλλ' μ 'όλου νάζια κι χαρές
αχ, την ουμουρφιά μ' ανάθεμ' ακούμ' πυρπολιεί καρδιές!

Καλιή η 'ξοχή κι τού χουριού μα πουλλή βλαχιά κι τουν γουνιών
πότε θα γυρίσου ουρέ στην πόλ' να κάνου ρεβιγιόν.

Χρόνους βγαίν' χρόνους μπαίν' μία ευχή για του κατόπ'
είθ' άλλοι να μάς μοιάσου' να γίνουνε ανθρώποι.

Ninja

2008-12-09T04:51:00.012+02:00

Εντάξει, δεν λέω πως εδώ κάτω στα Γκαλάπαγκος με τόσα πολλά μαζεμένα είδη του ζωϊκού βασιλείου η κατάσταση είναι νορμάλ, αλλά εκεί μακριά στην συμπαθή Grecia ο Ιονέσκο και το θέατρο του παραλόγου πλέον ωχριούν μπροστά στην σουρεαλιστική κατάσταση που εξελίσσεται!

Μα, σπαθί νίντζα...; Ομολογώ δεν περίμενα ν'ακούσω ποτέ αυτή την έκφραση από τα χείλη δημοσιογράφου και, μολονότι αεικίνητο κατά τ΄άλλα πτηνό, έμεινα αποσβολωμένο με την εικόνα ενός έλληνα φέρελπι νέου να κυκλοφορεί στο κέντρο της πρωτεύουσας κραδαίνοντας ένα...σπαθί νίντζα! Άλλοι βέβαια κυκλοφορούσαν κρατώντας ασπίδες εποχής Braveheart, Ριχάρδου Λεοντόκαρδου και Εκατονταετούς Πολέμου, φαρέτρες, βέλη, ρόπαλα, κνούτα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, επαναφέροντας έτσι αυτό το ευρωπαϊκό κατά τ΄άλλα κράτος στην εποχή -κυριολεκτικά- του μεσαίωνα.

Άκουσα στις ειδήσεις της συμπαθούς ελληνικής τηλεόρασης βαθυστόχαστες κοινωνικοπολιτικές (ψυχολογικών προεκτάσεων) αναλύσεις για το τί έφερε τη χώρα εν έτει 2008 να ζει ένα ριμέικ της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου. Για μένα, με το περιορισμένης φαιάς ουσίας εγκέφαλο που διαθέτω ως πτηνό, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: o καθένας σε αυτό το ψυχεδελικό κράτος θέλει, έστω και για λίγα λεπτά της ζωής του, να ζήσει το όνειρό του. Βέβαια τα όνειρα για κάθε έναν από εμάς διαφέρουν, κυρίως ανάλογα με την ηλικία - έτσι λοιπόν και οι άνθρωποι της τρυφερής αυτής ηλικίας που κατακαίνε σαν τις ορδές του Αττίλα τα πάντα στην Αθήνα βιώνουν το όνειρό τους, τη σημαντικότερη (για τους ίδιους) στιγμή της ύπαρξής τους! Γιατί ποιός από αυτούς θα φανταζόταν ότι κάποια στιγμή της ζωής του θα περιφερόταν αλαλάζοντας στην πόλη έχοντας για συντροφιά ένα σπαθί σαμουράι, εν μέσω σκηνικού χάους, πλήρους αναρχίας, απόλυτης ελευθερίας και ατιμωρησίας;! Είναι κάτι που θα έχει να το λέει στα εγγόνια του, αν επιβιώσει βέβαια της μάχης!

Προφανώς μιλάμε για παράνοια, αλλά μπορώ να δεχτώ ότι σε αυτή την ηλικία βράζει το αίμα μας και κατά βάθος μπορεί να μας αρέσει να βιώσουμε έστω και για λίγο μια κατάσταση μπάχαλου, διάλυσης, παρακμής (όπως στις ταινίες και τα playstation), πιθανότατα χωρίς να την προκαλέσουμε εμείς, αλλά ως απλοί παρατηρητές. Σε άλλες ηλικίες όμως που υποτίθεται πως το μυαλό ωριμάζει;

Προσωπικά αυτό που έχω διαπιστώσει στα χρόνια παραμονής μου στην Grecia είναι πως γενικά ο έλληνας πολίτης δεν έχει μάθει να κάθεται καλά. Δεν ξέρω, μπορεί να είναι τα επαναστατικά κατάλοιπα, αλλά θεωρώ πως στους περισσότερους που ανήκουν στην κοινωνία αυτής της χώρας είναι εμποτισμένη μέσα η αίσθηση της αντίδρασης ως αυτοσκοπού, της ασυδοσίας, αρέσει κατά βάθος η έλλειψη τάξης, σοβαρότητας, πειθαρχίας, οργάνωσης. Εδώ δεν μπορούν να καταλάβουν οι καπνιστές ότι η συνήθειά τους επηρεάζει και καταπατά τα δικαιώματα των μη καπνιστών σε δημόσιο χώρο, παρά σκέφονται μονάχα την...στέρηση των δικών τους ελευθεριών, θα πειστεί ποτέ κανένας να υποτάξει εαυτόν προς χάρι της εύρυθμης λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου; Ή γενικά να σκεφτεί για σοβαρά θέματα;

Γιατί υπάρχει για παράδειγμα ένα σοβαρότερο θέμα: η ύπαρξη και κάποιων άλλων ανθρώπων ονειροπόλων, που δεν θα έπρεπε να είναι, γιατί απλούστατα καταλαμβάνουν θέσεις που δεν επιτρέπεται η ονειροπόληση. Ο Κώστας έζησε το όνειρό του το οποίο βέβαια μετατρέπεται σε εφιάλτη, ίσως γιατί ποτέ δεν έδειξε ότι αυτό το όνειρο ήταν τελικά κάτι που του ταίριαζε, αυτό που του άρεσε να κάνει όταν μεγαλώσει. Ίσως να προτιμούσε μια πιο ήρεμη ζωή στο Μαγγανάρι, χωρίς άγχη και σκοτούρες, αλλά οι συνθήκες τον ανάγκασαν να αναλάβει ένα φορτίο πιο βαρύ από αυτό που άντεχε ο χαλαρός χαρακτήρας του.

Από την άλλη ο Γιώργος με ένα πείσμα και μια παιδική αφέλεια Πήτερ Παν δείχνει πως θέλει να ζήσει κι αυτός το όνειρό του, την πρωθυπουργία και, καθώς μάλλον θα τα καταφέρει με τη σειρά του, τρέμω στην ιδέα πώς θα καταλήξει κι αυτουνού η εφηβική του ονείρωξη... Ελπίζω καλύτερα από μια ασφαλή διαδρομή με ποδήλατο σε ομαλό οδόστρωμα, αν και αμφιβάλλω, από τη στιγμή που η πολιτική απαιτεί να είσαι ικανός να αλλάξεις μια (αντίστοιχη) αλυσίδα εν κινήσει. Τελικά αυτό το αξίωμα που θα έπρεπε να συνοδεύεται από μια στοιχειώδη σοβαρότητα, έχει καταντήσει παιχνιδότοπος μαθητευόμενων μάγων, ανθρώπων που επιθυμούν με κάθε κόστος να μετουσιώσουν σε τρόπο διακυβέρνησης τα προσωπικά τους συμπλέγματα, ωθούμενοι από μια πρωτοφανή για την σύγχρονη εποχή τάση επιβολής του...κληρονομικού τους δικαιώματος!

Γιατί δεν θα με πείσει ποτέ κανένας ότι ο συγκεκριμένος Καραμανλής και ο συγκεκριμένος Παπανδρέου θα βρισκόντουσαν εκεί που βρίσκονται και θα βρεθούνε, αν λεγόντουσαν Κόμοντο, Μήρκατ ή Άλμπατρος... Τώρα όμως, γιατί όχι; Έχουν δικαίωμα να δοκιμάσουν και μετά ας κριθούν, όπως υποστηρίζουν συμπαθείς συμπολίτες μας. Τελικά τί είναι η πρωθυπουργία (και γενικά η πολιτική), πεδίο δοκιμών ή πεδίο βολής για νεοσύλλεκτους ναύτες στου Παλάσκα, που βαράνε και όπου πάει...; Εκτός κι αν βρισκόμαστε κάπου στην Βυζαντική Αυτοκρατορία των Κομνηνών και των Παλαιολόγων, όπου ο υιός του αυτοκράτορα έπαιρνε τη θέση του, όσο ηλίθιος ή ανίκανος κι αν ήταν...

Ένας Δράκος στου Παλάσκα

2008-12-06T23:10:00.006+02:00

Ειλικρινά, δεν έφταιγα.... Και δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω πώς έγινε. Ασφαλώς και δεν ήθελα να τον φάω –άλλωστε κανείς από τους συμπολεμιστές μου στο μέτωπο της ανίας του ΚΕ.ΚΑΝ./Παλάσκα δεν υπήρξε συμπαθέστερος από τον άτυχο που τώρα βρίσκεται στα κατάβαθα της κοιλιάς μου. Απλώς «έσπασα». Αφήστε με να σας εξηγήσω πώς έγιναν τα πράγματα, και τότε ίσως με καταλάβετε.

Παρουσιάστηκα στου Παλάσκα στις 12 του περασμένου μήνα. Χαιρέτησα το Meerkat και πέταξα στα φτερά του καλού μου Άλμπατρος ως τον Σκαραμαγκά, όπου μύριζε ψόφιο ψάρι και σαπίλα. Βλέπετε, ακόμη κι ένας Δράκος πρέπει να υπηρετήσει τη θητεία του στο Π.Ν. Έτσι, άφησα τον ήλιο των Γκαλάπαγκος για τη μαυρίλα του ΚΕ.ΚΑΝ. και τα ψοφίμια των προαστίων της Αθήνας για νέα εδέσματα: Τα ψοφι-μακαρόνια που μαγείρευε ο γερο-μάγειρας στο κέντρο κατάταξης, ανακατώνοντάς τα τελετουργικά με τις γυμνές, τριχωτές χερούκλες του για να «δέσουν» με τον κιμά του παστίτσιου.

Αυτό ήταν....Μπορούσα να υποφέρω τα πάντα, το ανοργάνωτο καθημερινό μπουρδέλο της ναυτικής προπαίδευσης με την ατέλειωτη ορθοστασία και τον άσκοπο ποδαρόδρομο. Τα σκατά των υπαξιωματικών στις τουαλέτες του Κ.ΚΑΤ και τα πλημμυρισμένα κάτουρα στο αρματαγωγό. Το δυσκολοφόρετο σετ μπελαμάνα-κολαρίνα-λυκαδούρα, το οποίο πιανόταν καμιά φορά στα λέπια μου και μ’ενοχλούσε. Τις σκόπιμες και ηχηρές κλανιές των κελευστών ακριβώς τη στιγμή της βαθιάς εισπνοής του λόχου, λίγο πριν από το σωτήριο παράγγελμα «στον καιρό». Τα αθέλητα αλλά ενοχλητικά ροχαλητά των «τρένων» στον θάλαμό μου κάθε βράδυ. Αλλά αυτό δεν μπορούσα να το αντέξω: Ένας ναύτης να ισχυρίζεται μπροστά σε έναν Δράκο του Κόμοντο που τιμά το είδος του, ότι ο «Μπαλαουρόδρακος» είναι το μεγαλύτερο σαρκοβόρο ερπετό επι γης;; Εσείς θα το αντέχατε;

Ο φοβερός Μπαλαουρόδρακος..... Έστηνε μόνιμα καρτέρι πίσω από το Διοικητήριο, έβγαζε καρεκλίτσες και σέρβιρε όλα τα καλά του κόσμου στους βαριεστημένους προπαιδευόμενους: Γλυκά, φαγητά, ποτά, και του πουλιού το γάλα... Ναύτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί πλησίαζαν σαν υπνωτισμένοι στο λημέρι του, όλες τις ώρες της μέρας και αγόραζαν, αγόραζαν, αγόραζαν...Ο Μπαλαουρόδρακος κατασπάραζε και το τελευταίο ευρώ τους, τρέφοντας ο ίδιος την καταναλωτική τους μανία με φανταχτερά και νόστιμα προϊόντα. Ευφυέστατο ζωντανό, πράγματι....Αλλά ανώτερο από έναν Δράκο του Κόμοντο; Ε λοιπόν όχι....

Έρχονται στιγμές που ένας Δράκος τρώει όχι από πείνα ή ανία αλλά για λόγους τιμής...Έτσι λοιπόν έγινε. Και λίγο πριν προλάβει ο συμπαθέστατος ναύτης να κατευθυνθεί για άλλη μια φορά στην κοιλιά του Μπαλαουρόδρακου, απλώς φρόντισα να καταλήξει στην δική μου. Μάταια τον αναζήτησε αργότερα ο αρχικελευστής...

Υγ. Κατόπιν, βεβαίως, πήγα κι εγώ στο Μπαλαούρο να ξεδιψάσω: Βλέπετε, είναι αλήθεια ότι ο μεγάλος Δράκος τρώει τον μικρό...

Επίκαιρα Από Το Μέτωπο

2008-12-05T15:37:00.006+02:00

Έφυγε κι ο αγαπητός Δόκτωρ από κοντά μας!

Όχι, δεν έπεσε θύμα κάποιου ισχυροτέρου ερπομένου σαρκοφάγου (δεν υφίσταται άλλωστε τέτοιο) αλλά πήγε απ' ό,τι λέει το ρεπορτάζ στού μακρυνού (Π)αλάσκα, να ντυθεί παραλλαγή για να μπορεί να επιτίθεται σε ακόμη πιο ανυποψίαστα θύματα, ξηράς τε και θαλάσσης!

Κλαυθμός και οδυρμός στον Ε.Σ. Μάναι οδύρονται δια τα τέκνα των! ουχί μόνον καλούνται οι παίδες των να υπηρετήσωσι την ένδοξον Πατρίδα αλλά έχουσι την ατυχήν συγκυρίαν όπως συμπέσωσι χρονικώς και τοπολογικώς μετά τού αδυσωπήτου αυτού σιχαμερού doctor-ος, όστις ως λέγεται δεν έχει αφήσει ζωντανό αξιωματικό για αξιωματικό!

Αναμένουμε εναγωνίως νέα από το Μέτωπο, από τον ανταποκριτή της πρώτης γραμμής Ντόκτορα "eat 'em all" Komodo.

Συνομωσία!

2008-11-24T11:04:00.008+02:00

Μετά από μήνες αποκλεισμού στα μακρινά νησιά του Ισημερινού, κατάφερα επιτέλους να επανασυνδεθώ με την μακρινή αγαπημένη Grecia και να διαβάσω ορισμένα συμπαθή εγχώρια blogs, διαπιστώνοντας σε κάποια από αυτά την έκδηλη αγωνία των ιδιοκτητών bloggers έναντι των σκοτεινών ξένων κέντρων (ηλεκτρονικής διαδικτυακής) εξουσίας που απειλούν με...κατάργηση τη σελίδα τους. Κι αναρωτιέμαι ο αφελής:

-Τί το ξεχωριστό έχουν οι συγκεκριμένες σελίδες ώστε κάποιος (οποιοσδήποτε) ν'ασχοληθεί μαζί τους (αφού τις ανακαλύψει πρώτα) και να ενοχληθεί σε σημείο επιβολής...κατάργησης; Τόσο επικίνδυνες είναι οι συγκεκριμένες απόψεις (ανάμεσα σε χιλιάδες απόψεις που ρέουν από παντού στο internet) για την σκοτεινή διαδικτυακή εξουσία...;

-Οι συγγραφείς καταβάλλουν τιτάνιες προσπάθειες ώστε να σώσουν το συγγραφικό αρχείο (sic) των σελίδων τους (κάνοντας φαντάζομαι copy/paste). Υποψιάζομαι ότι το επίπεδο των κειμένων/αναρτήσεων αγγίζει την Δίκη του Κάφκα, οπότε αισθάνονται την ανάγκη σωτηρίας ως παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενεές. Είναι πράγματι σημαντικό να γνωρίζουν το 2025 πόσες καλημέρες, καληνύχτες και θαυμαστικά χρησιμοποιήθηκαν υπό τη μορφή (λυρικών) σχολίων...

-Πες ότι γίνεται το κακό και η σελίδα πέφτει θύμα της παγκόσμιας (ή και ελληνικής, λίγη σημασία έχει) διαδικτυακής νεφελίμ συνομωσίας. Ε και;;;; Δεν μπορούν να ανοίξουν όσα blogs θέλουν και να ξεκινήσουν από την αρχή την αντίσταση κατά του κατεστημένου; Ή μήπως η σελίδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχοσύνθεσης, της καθημερινότητάς τους ώστε η απώλειά της να καταστεί καίρια όσον αφορά στην διατάραξη της ψυχικής/πνευματικής τους ισορροπίας; Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση το δεύτερο.

ΥΓ Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν και για την συγκεκριμένη σελίδα. Αν κι έχω την υπόνοια ότι ένα πιθανό λουκέτο θα προξενήσει βαριά κατάθλιψη στα εγχώρια ιγκουάνα...Έχουν επενδύσει πολλά πάνω μας!

Bigfoot

2008-09-16T09:19:00.001+03:00

Ώρες ώρες, πετώντας πάνω από τους δρόμους της πατρίδας, όταν αναγκάζομαι να επιστρέψω για αποδημητικούς λόγους (ευτυχώς στα Γκαλάπαγκος δεν υπάρχουν παρά μόνο εναέριες διαδρομές και καθόλου επίγειοι δρόμοι), μετανιώνω οικτρά και το μόνο που σκέφτομαι είναι η επιστροφή στη γαλήνη του ειρηνικού.

Και δεν το κρύβω, πολλές φορές λυπάμαι που είμαι ένα ταξιδιάρικο φιλήσυχο πτηνό κι όχι ένα σαρκοβόρο ερπετό σαν τον Komodo, ώστε να μπορώ να αντιδρώ κατάλληλα απέναντι στην αγένεια και την καφρίλα που ρέει σα τον καταρράχτη του Ιγκουασού στους ελληνικούς δρόμους...

Κατ’αρχάς, έχω αρχίσει να αποκτώ ευαίσθητα αυτιά... αυτιά που πλέον διαμαρτύρονται στο άκουσμα της διαπεραστικής μακρόσυρτης κόρνας που σχίζει την ηρεμία της στιγμής για εντελώς ψύλλου πήδημα. Αλήθεια, ποιό είναι το απώτερο κέρδος από την συνεχή και με τέμπο χρήση της, κερδίζει μήπως κανείς χρόνο, ή απλά έχει συνηθίσει το χέρι να πηγαίνει αυτόματα εκεί, όπως πηγαίνει στις ταχύτητες, σαν κάτι δεδομένα κεκτημένο και αυτονόητο; Ή παράλληλα με το πράσινο. Μήπως είναι ένα εύκολο και προσιτό μέσο εξωτερίκευσης απωθημένων;

Έπειτα, στην εθνική, μπορεί να μου εξηγήσει κανείς τον λόγο που ο επίδοξος ραλίστας κολλάει σαν γραμματόσημο από πίσω σου προκαλώντας έναν ουσιαστικό εκφοβισμό, προκειμένου να πετάξει αν γίνεται από πάνω σου, σα να είναι ο ίδιος άλμπατρος; Φαντάζομαι στο μυαλό του, που δεν ξεπερνά τη νοημοσύνη ενός χρυσόψαρου, δεν υφίσταται ως ενδεχόμενο το μπροστινό όχημα να φρενάρει απότομα για κάποιο άσχετο λόγο... Και φυσικά, όταν σε προσπεράσει αφού έχει κάψει πρώτα την μπαταρία των φώτων αναβοσβήνοντάς τα, κάνει κι έναν τελευταίο θριαμβευτικό ελιγμό μπροστά σου, δήθεν για να σε τρομάξει, αλλά στην ουσία για να επιβεβαιώσει την απόλυτη νίκη και επικυριαρχία έναντι του ταπεινού αργοκίνητου όντος που φυσικά είσαι και τολμάς να περιφέρεσαι στην άσφαλτο. Εκεί βέβαια το IQ έχει πλέον εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη (μιλάμε για NASA-ακρωτήριο Κανάβεραλ) κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο παρά να υποκλιθείς.

Ξέρετε τι θα ήθελα; Να είχα ένα Bigfoot, σαν αυτά που χρησιμοποιούν οι αμερικανάρες για επιδείξεις, προκειμένου να ποδοπατώ χωρίς κανένα περιορισμό αυτοκίνητα, οχήματα που κλείνουν δρόμους, γωνίες, γκαράζ, κάδους απορριμάτων (καινούριο αυτό), πεζοδρόμια κι όλα αυτά γιατί θέλουν να παρκάρουν απέξω ακριβώς από το περίπτερο για να ψωνίσουν τα τσιγάρα τους και όχι 20 μέτρα μακριά... Και φυσικά, το alarm νομιμοποιεί τα πάντα!

Νόμος της ζούγκλας

2008-08-01T09:52:00.009+03:00

Αν και γενικά ήπιων τόνων πτηνό, τον τελευταίο καιρό είμαι εξαγριωμένο με τα τεκτενόμενα στη μακρινή Grecia, τεκτενόμενα που δεν τιμούν ιδιαιτέρως την εγχώρια κοινωνία, με κυριότερο τον μέχρι θανάτου ξυλοδαρμό εικοσάχρονου αυστραλού τουρίστα από μπράβους στη Μύκονο. Και βέβαια, ο (συνήθως) υποκριτικός τρόπος με τον οποίο προβάλλονται από την ελληνική τηλεόραση, γεγονός που αποδεικνύει (για πολλοστή φορά) το σύγχρονο επίπεδό μας.

Ομολογώ εντυπωσιάστηκα τις προάλλες, εντυπωσιάστηκα από κανάλι της Grecia, που παρουσίαζε εν μέσω αγανάκτησης και αποτροπιασμού το παραπάνω γεγονός, για ν'ακολουθήσει λίγο μετά η (εξίσου σημαντική) είδηση των...καλλιστείων της παραλίας. Μια (έγκυρη) δημοσιογράφος είχε περιμαζέψει τρεις (του κλάδου της πυρηνικής φυσικής προφανώς) γκόμενες, οι οποίες έψαχναν και έκριναν ανυποψίαστους νεαρούς λουόμενους παραλίας της κοντινής Πάρου, με κριτήρια ακαδημαϊκού επιπέδου: γραμμωμένους κοιλιακούς, φαρδιά στήθια, γενικώς σώμα ντουλάπα... Θα μου πείτε, πώς συνδέονται τα δύο παραπάνω γεγονότα μεταξύ τους, ώστε το κανάλι να τα παραβάλει (σχεδόν) κατ'αντιπαράθεση. Κι όμως, συνδέονται! Είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα των αξιολογικών στοιχείων υπεροχής της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Οι συμπαθείς κοπέλες-κριτές των "καλλιστείων" έκριναν ως καίριο κριτήριο επιλογής τους...κοιλιακούς (ούτε καν την όμορφη φυσιογνωμία), ασχέτως αν αυτοί συνοδεύονταν από ένα κεφάλι-μυαλό μικρού αηδονιού (πιστέψτε με, όταν ο νικητής με τους τέλειους κοιλιακούς έκανε περήφανες δηλώσεις στην κάμερα, μόνο σε κάτι από χρυσόψαρο ή αμοιβάδα μπορούσε να παραπέμψει, με όλο τον σεβασμό προς αυτά τα όντα και θαλάσσιους οργανισμούς).

Βέβαια, οι αγαπητοί λουόμενοι της παριανής παραλίας δείχνουν άκακοι. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι άλλοι "γρανιτένιοι", ελείψει εγκεφαλικής φαιάς ουσίας που μπορεί να οδηγήσει σε στοιχειώδη λογική συμπεριφορά, αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν το συγκεκριμένο τους "χάρισμα" και να το προβάλουν πλέον ως σαφή ένδειξη υπεροχής, παίρνοντας ενίοτε τον νόμο στα χέρια τους, ίσως γιατί πιστεύουν ότι με τέτοια δύναμη που διαθέτουν είναι αλεξίσφαιροι ακόμα και μπροστά στον (χαλαρότατο) ελληνικό νόμο. Κάτι δηλ. σαν τους μπράβους της Μυκόνου, που έβγαλαν το άχτι τους, τ' απωθημένα τους σ΄ένα αβοήθητο εικοσάχρονο.

Δεν εκπλήσσομαι όμως. Σε μια χώρα που καθημερινά από την τηλεόραση προβάλλονται τέτοιου είδους πρότυπα (πχ. όταν δημοσιογράφοι ολκής σκούζουν πως για να είσαι αξιοπρεπής στην παραλία οφείλεις να χτυπήσεις άπειρες εργατοώρες στο γυμναστήριο), είναι φυσιολογικά τέτοια φαινόμενα. Σε μια χώρα που όλοι καλύπτουν όλους με βασικό άξονα το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, είναι φυσιολογικά τέτοια φαινόμενα. Σε μια χώρα που η ίδια η πολιτεία κάνει τα στραβά μάτια με άξονα πάλι το (τουριστικό) κέρδος, είναι φυσιολογικά τέτοια φαινόμενα. Σε μια χώρα που ο νόμος απλώς υφίσταται αλλά σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζεται, είναι φυσιολογικά τέτοια φαινόμενα. Βεβαίως μετά το άτυχο συμβάν, τα κροκοδείλια δάκρυα περισσεύουν, οι φωνές της αγανάκτησης και του αποτροπιασμού ακούγονται στεντόρειες. Θα ήθελα μια φορά σ'αυτή τη χώρα να διαπιστώσω δείγματα πρόληψης και όχι καταστολής, μια φορά η πολιτεία να δράσει προγενέστερα και όχι κατόπιν εορτής. Δυστυχώς ο άτυχος αυστραλός δεν γνώριζε όλα τα παραπάνω στοιχεία που διέπουν την ευρωπαϊκή Grecia, αλλιώς πιθανότατα θα άλλαζε τον προορισμό του...

Εμείς όμως που ζούμε εδώ (τουλάχιστον όταν βρίσκουμε την όρεξη και πεταγόμαστε από τα Γκαλάπαγκος) καθημερινά τα βλέπουμε στους δρόμους. Ο σύγχρονος έλληνας που θέλει να σέβεται τον εαυτό του διέπεται από θράσος, αγένεια, τσαμπουκά, προσπαθεί να επιβάλει το νόμο του ισχυρού μέσω της βίας, όπως στη ζούγκλα, άσχετα αν ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο (άλλο παράδειγμα ο αστυνομικός που μαχαίρωσε πολίτη, ο οποίος τόλμησε να του ζητήσει να μετακινήσει το αυτοκίνητο γιατί τον είχε αποκλείσει). Φυσικά για χρησιμοποίηση του μυαλού και της λογικής ουδείς λόγος. Πώς θα βγεις άλλωστε στη παραλία με αξιοπρέπεια, αν το μόνο που διαθέτεις είναι εγκεφαλική ουσία αλλά οι κοιλιακοί δεν είναι...σωστά γραμμωμένοι...; Αμφιβάλλω αν έχει απομείνει κάποια ικμάδα λογικής στην Grecia...

Ρητορικό...

2008-07-13T19:20:00.008+03:00

Λίγα και ανούσια ερωτηματικά που προκύπτουν μετά από περιπλάνηση στις τηλεοράσεις και τα blogs της μακρινής και αγαπημένης Grecia, προσπαθώντας να απαλύνω λίγη από την καλοκαιρινή ραστώνη του ισημερινού...

1. Γιατί, όταν πιάνει πυρκαγιά, οι δημοσιογράφοι επιμένουν να μονολογούν πως ο αέρας δεν αποτελεί σύμμαχο στην κατάσβεση; Εννοείται πως ποτέ ο αέρας δεν πρόκειται ν'αποτελεί σύμμαχο! Αν δεν υπήρχε αέρας δεν θα εξαπλωνόταν η φωτιά εξ αρχής!

2. Πώς γίνεται η μακαρονάδα σε πλοίο (παλαιότητας λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο) άγονης αγαιοπελαγίτης γραμμής να κοστίζει περί τα 8 ευρώ; Υποψιάζομαι πως μέσα εμπεριέχονται μαγικά βότανα LSD συνταγής ώστε να μην καταλαβαίνει ο επιβάτης τις επώδυνες διψήφιες ώρες ταξιδιού και να φτάνει ευτυχής στον προορισμό του (έχοντας ολοκληρώσει στο μεταξύ το δικό του προσωπικό trip)... Μόνο αυτή (η θεάρεστη παρέμβαση) μπορεί να δικαιολογήσει το άνω τιμολόγιο.

3. Γιατί σε κάποια συμπαθή blogs παρατηρείται το φαινόμενο, ενώ σχεδόν όλες οι αναρτήσεις είναι αντιγραφές άλλων κειμένων και απλές παραθέσεις τους, να υπάρχει λογότυπο πνευματικών δικαιωμάτων;!! Πνευματικά δικαιώματα σε τί;;; Στο copy/paste; Εκτός αν εξυπονοείται ότι τα αρχικά κείμενα τα οποία απλώς παραθέτονται εκεί έχουν πνευματικά δικαιώματα. Μπορεί πάλι να εννοείται ότι η δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη κατά σειρά αντιγραφή έχει από μόνη της πνεματικά δικαιώματα. Ίσως πρέπει κάπως να κατοχυρώνεται, εκτός από τον original συγγραφέα, κι αυτός που προβαίνει στο ctrl a copy-paste. Ομολογώ είναι λίγο μπερδεμένη η κατάσταση και δεν γνωρίζω αν οι ίδιοι οι ευερέθιστοι σε τέτοια νομικά θέματα bloggers μπορούν να την ξεδιαλύνουν. Παραβλέπω βέβαια το (λογικό) ζήτημα της αυτο-θεώρησης των αναρτήσεων (αυθεντικών ή αντιγραμμένων) ως λογοτεχνήματα υψίστης σημασίας και δυσθεώρητης αξίας, ώστε να κατοχυρώνονται!

4. Γιατί σε ορισμένα ιστολόγια παραθέτονται, στη μορφή του παλαιού πλην αγαπημένου "σκέφτομαι και γράφω", παραστατικότατες λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή του εκάστοτε συγγραφέα; Από πού αντλείται αυτή η όρεξη για εξωτερίκευση, ώστε να πραγματώνεται πλήρης καταγραφή των προσωπικών καθημερινών εμπειριών; Άραγε ποιός νοιάζεται; Ποιόν ενδιαφέρει πχ πώς περνά ακριβώς τη μέρα του ένα πτηνό στα Γκαλάπαγκος; Ποιός από την άλλη ανακαλύπτει την διάθεση καλοκαιριάτικα να διαβάσει την καθημερινή ραψωδία του μπλογκο-ιδιοκτήτη; Από τις λίγες ματιές που τυχαία ρίχνω, υπάρχουν αρκετοί που όχι μόνο διαβάζουν, αλλά συμμετέχουν, συμπάσχουν με το ενίοτε ομηρικό δράμα που εξελίσσεται και προτείνουν λύσεις, σε μορφή κάθαρσης αρχαίας τραγωδίας, ως άλλοι από μηχανής θεοί...

5. Μήπως είναι προτιμώτερο τώρα που έσφιξαν οι ζέστες να κυνηγήσουμε την τελική λέξη του τίτλου του προηγουμένου ποστ, αντί να σπαταλάμε χρόνο σε ιστολόγια (μηδενός εξαιρουμένου, ούτε του συγκεκριμένου πτηνού φυσικά)... Α, και ν' αποβάλουμε την γκρινιάρικη διάθεση της συγκεκριμένης συγγραφής, που μάλλον δεν προδιαθέτει ευχάριστα τα μακρύποδα...

Δράκοι και Μακρύποδα

2008-07-02T18:46:00.006+03:00

Το καλοκαίρι που η ζέστη χτυπάει κατακούτελα και τα ευφυή ζωντανά του κόσμου τούτου καταναλώνουν δυο-δυο τα σωληνάρια με τις αντηλιακές, εμείς οι Δράκοι δεν αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα: Το πολύ πολύ να σκάσουν κανα δυο φολίδες στο σκληρό δέρμα μας, οι οποίες όμως σύντομα θα αναγεννηθούν από μόνες τους, για να συμπληρώσουν και πάλι το χοντρόπετσο, ψηφιδωτό περίβλημα του ευαίσθητου εσωτερικού μας κόσμου.

Αν λοιπόν ο ήλιος και η υψηλή θερμοκρασία του καλοκαιριού διόλου δεν θίγουν το εξωτερικό κέλυφος ενός Κόμοντο, υπάρχει κάτι άλλο που θέτει εν κινδύνω τον εσωτερικό του κόσμο, κάνοντας την εμφάνισή του άμα τη ενάρξει του καλοκαιριού: Τα «Μακρύποδα»....

Τα Μακρύποδα φοράνε αεράτα, αιθέρια φουστανάκια ή κοντά παρεό, κοσμούν τις πατούσες τους με βραχιολάκια και τις προστατεύουν με κομψά σανδαλάκια, πασουμάκια ή λεπτές σαγιοναρίτσες. Κυκλοφορούν όλες τις ώρες της ημέρας (πρωί-μεσημέρι-βράδυ) και σε όλα τα σημεία της πόλης (κέντρο-προάστια) ασταμάτητα. Μοιάζουν έτσι με ένα φάρμακο που παίρνεις σταθερά σε δόσεις ή με έναν γνωστό σου, που τον βλέπεις συνεχώς στη γειτονιά σου και τα πέριξ. Τί συμβαίνει όμως όταν το φάρμακο είναι βαρύ ναρκωτικό και ο γείτονας ένα καυτό κορίτσι της διπλανής πόρτας;

Ε, τότε υπάρχει βεβαίως πρόβλημα: Γιατί ένας Δράκος που σέβεται τον εαυτό του και έχει διαβάσει το περί γυναικών δοκίμιο του Αρθούρου Σοπενάουερ, πρέπει να οπλιστεί με όσο θάρρος του απομένει και να αποφύγει τα συνεχή συναπαντήματα με τα Μακρύποδα. Η θέα τους και τα φρέσκα, μεθυστικά αρώματα που αποπνέουν τα καλοσαπουνισμένα τους σώματα και μαλλιά, είναι εντελώς επικίνδυνα: Έχω δει δράκους να τρακάρουν επειδή ένα Μακρύποδο διέσχισε τον δρόμο, άλλους πάλι να αλλάζουν πορεία ακολουθώντας ένα Μακρύποδο που τους γυάλισε και να φτάνουν βράδυ σπίτι τους, και κάποιους ακόμη –τους πλέον απρόσεκτους!- να πέφτουν σε φρεάτια και υπονόμους και να γελοιοποιούνται: Και όλα αυτά επειδή το μάτι τους ακολουθούσε πιστά την απαλή μυική σύσπαση ενός άτακτου τεταρτημορίου της γάμπας ή του μηρού του Μακρύποδου, καθώς αυτό εβρίσκετο εν κινήσει! Απίστευτα και θλιβερά πράγματα ζουν οι καημένοι οι Δράκοι το καλοκαίρι....

Ως νομικός Δράκος προτείνω τον περιορισμό της κυκλοφορίας των Μακρυπόδων μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Έτσι, τις καθημερινές, θα μπορούμε να είμαστε στοιχειωδώς παραγωγικοί όσοι Δράκοι ζούμε σε ζεστά κλίματα. Κατα τούτο, δηλαδή ως προς την προτεινόμενη ρύθμιση της κυκλοφορίας τους, τα Μακρύποδα μοιάζουν διπλά με τα φορτηγά: Γιατί τελικώς, ίσως να δραπέτευσαν από εκείνα τα γυαλιστερά πόστερ που αναρτά στα παράθυρα της καμπίνας του κάθε νταλικιέρης, τώρα το καλοκαίρι που τα παράθυρα μείνανε ανοικτά...

Dracus Crocus ή Deino-gavrus

2008-05-18T23:20:00.002+03:00

Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα είδος Δράκου μιας ιδιαίτερης συνομοταξίας με ένα μοναδικό επι γης ζωντανό δείγμα: Τον Δράκους Κρόκους.

Ο Δράκους Κρόκους είναι το φοβερότερο ζωντανό που έχει ποτέ πατήσει το πόδι του στον πλανήτη Μπανανία, θυμίζει τους ιουράσειους Δεινόσαυρους αλλά ανήκει σε ένα άλλο, βιολογικώς διακριτό αλλά ετυμολογικώς συγγενές είδος: Δεν είναι Δεινόσαυρος αλλά ο μεγαλύτερος σαρκοβόρος Δεινόγαυρος που έκανε ποτέ την εμφάνισή του στο λιμάνι του Πειραιά...

Ο Δεινόγαυρος δεν μασάει τα λόγια του, ούτε κουτόχορτο. Είναι ευφυέστατο είδος και ξέρει να κερδίζει αυτό που θέλει. Και συνήθως τα θέλει όλα: Τη λεία του την αποτελούν αφενός κάποια συμπαθή, πολύχρωμα ζωντανά είδη αφετέρου και ορισμένα άψυχα αντικείμενα (κύπελλα, τρόπαια κ.λπ.): Τα τελευταία γεμίζουν την αχόρταγη κοιλιά του, με κάτι ανώτερο από την απλή υλική τροφή. Ο Δεινόγαυρος βλέπετε, δεν μπορεί να αρκεστεί στα ταπεινά πράσινα ή κίτρινα ζωύφια που περιτριγυρίζουν σαν μύγες την θανατηφόρα γλώσσα του, μέχρι να κολλήσουν πάνω της και να εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο για πάντα ή τουλάχιστον για το τρέχον νταμπλ...Τόσο τα βαζέλια όσο και οι χανούμισσες είναι για τον Κρόκους απλά νόστιμα μεζεδάκια που τον τελευταίο καιρό τα τρώει για πλάκα, αλλά και που αδυνατούν να του προκαλέσουν αξιόλογο κορεσμό.

Έτσι, βασικός σκοπός του Δεινόγαυρου είναι να τραφεί με αντικείμενα μεγαλύτερης αξίας που θα κοσμήσουν με τον δέοντα τρόπο το εσωτερικό του τεράστιου στομαχιού του. Τα αντικείμενα αυτά βεβαίως, ο Κρόκους δεν μπορεί ή δεν χρειάζεται πάντοτε να τα αποκτήσει κυνηγώντας. Η ευφυία του είδους του έγκειται στο ότι έχει αναπτύξει τις κατάλληλες τεχνικές για να τα κάνει δικά του, ακόμη και όταν άλλοι κυνηγοί είναι πιο επιδέξιοι, πιο νέοι ή πιο ικανοί από τον ίδιο. Η τελευταία του τεχνική ονομάστηκε από κάποιους «Βάλνερ» και ξεσήκωσε διαμαρτυρίες στον κόσμο της γηπεδικής ζούγκλας, αλλά αδίκως: Εκεί ισχύει το δίκαιο του ισχυρού και για την ισχύ του Δεινόγαυρου δεν αμφιβάλλει κανείς...

Αν τώρα κάποια ζωύφια διαμαρτύρονται ή αμφιβάλλουν, καλά θα κάνουν να κοιτάξουν προσεκτικά τριγύρω τους: Ενδέχεται να διαμαρτύρονται ή να αμφιβάλλουν καθισμένοι πάνω σε λαχταριστά ευρώπουλα που ο Κρόκους έχει τοποθετήσει έξυπνα πάνω στη γλώσσα του προτού την ξαμολήσει στην άγρια βλάστηση προς άγραν τροφής: Μαζεύοντάς την, οι διαμαρτυρόμενοι θα βρεθούν σε ένα άνετο περιβάλλον που πολύ λίγο θυμίζει το στομάχι ενός Δράκου –δεν παύει όμως να είναι!

Και θα ακούσουν από το βάθος αυτής της κοιλιάς, ένα γνώριμο, γουργουριστό γέλιο και την ακόλουθη αιχμηρή φράση: «Όσοι αμφισβητούν την γνησιότητα των τροπαίων μου, ας μου επιστρέψουν τα πριμ που τους έδινα κάποτε»....

Όλα αυτά βεβαίως λίγο πριν ο Δράκους τους χωνέψει για τα καλά....

Το λογότυπο

2008-05-09T14:18:00.005+03:00

Ο Ρίμπο μπορεί να ήταν πολύ μεγάλος παίχτης, με τα αγγλικά όμως αποδεικνύεται πως δεν έχει και την καλύτερη σχέση. Και καθώς, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, οι δηλώσεις του κάνουν τον γύρο του κόσμου (σε αντίθεση με τις αντίστοιχες του Σωκράτη που κάνουν τον γύρο αποκλειστικά της Grecia), ίσως θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικός στη σωστή χρήση αυτής της γλώσσας, προκειμένου να περάσει το ακριβές μήνυμα που επιδιώκει. Γιατί, μπορεί να έχει το δίκιο με το μέρος του, μπορεί πράγματι η ΑΕΚ να είναι η ηθική πρωταθλήτρια του 2008 (γιατί με το νόμο είναι ο Ολυμπιακός), αλλά η επιγραφή αυτού του μηνύματος στο μπλουζάκι προπόνησης θα κάνει τους ξένους (όποιους τουλάχιστον δούνε τη φωτογραφία) ν΄αναρωτιούνται… Ο λόγος απλός: ως γνωστόν στην αγγλική γλώσσα η ομάδα έχει έννοια πληθυντικού αριθμού, καθώς αποτελείται από σύνολο παιχτών, οπότε ακυρώνεται αυτόματα το is και το champion. Αν ο Ρίμπο ήθελε να είναι σωστός (και γνώριζε αξιοπρεπώς τη γλώσσα), το λογότυπο θα έγραφε AEK are the real champions…

Βαζελόδρακος

2008-04-16T02:45:00.006+03:00

Τελευταία σκέφτομαι σοβαρά να κρεμάσω πράσινο κασκόλ πάνω από τα πράσινα λέπια μου και να πάω Αλεξάνδρας. Μου αρέσει το κλίμα που έχει διαμορφωθεί με Πεσέιρο-Τεσέιρο, απανωτές ήττες και διαδηλώσεις με επικείμενη ποινικοποίηση των Νίκα, Βγενόπουλου και άλλων….Μυρίζει γενικώς ψόφιο, κι εγώ έχω εκ φύσεως μεγάλη αδυναμία στα ψοφίμια παντός είδους...

Περισσότερο όμως απόλαυσα το δράμα ενός Βάζελου που φαίνεται ότι σύχναζε στην περιοχή της Νεραντζιώτισσας. Αυτός ζούσε πραγματικά μια τραγωδία, αφού είχε βάψει με μαύρα σπρέυ τοίχους και τζάμια της περιοχής σε απόσταση τουλάχιστον χιλιομέτρου με συνθήματα που εξέφραζαν ανάγλυφα το συναίσθημα ηθικής εξανάστασης που του προκάλεσε η αδιαφορία του Τζίγγερ για το μέλλον της ομάδας των πρασίνων…Κάθε βράδυ έπαιρνε το σπρέυ του κι έβγαινε στη συγκεκριμένη περιοχή, καλύπτοντας τους τοίχους και σβήνοντας τον πράσινο πόνο του στη μαύρη μελάνη...

Τζίγγερ Πούλα! Έγραψε στον έναν τοίχο…
Τζίγγερ Πούλο! Έγραψε στον επόμενο…
Τζίγγερ Ψόφα! Έγραψε στο τζάμι έξω από τον ηλεκτρικό…
Τζίγγερ Πουτάνας Υιέ! Εξανέστη αρχαιοπρεπώς εκατό μέτρα παρακάτω...

Θα έγραφε περισσότερα αν δεν του τελείωνε το σπρέυ κατά τις τέσσερις χθες το πρωί...Είπε να γυρίσει σπίτι του στο Χαλάνδρι για να κονομήσει καινούριο και να ξεκουραστεί λιγάκι –τον περίμενε δουλειά και το επόμενο βράδυ- όταν τον χτύπησα στον ώμο φιλικά ...Γύρισε και είδα τους μαύρους κύκλους των ξενυχτισμένων ματιών, τα ανάκατα μαλλιά, τα κουρασμένα βλέφαρα...Με βαριά ανάσα πρόλαβε να πει μόνο ένα: «Κι εσύ Πανάθα φίλε;», μπερδεύοντας το πράσινο τριδάκτυλο στον ώμο του με το πονεμένο τριφύλλι στην καρδιά του...

Τον λύτρωσα χωρίς δεύτερη κουβέντα....
Και με το σπρέυ έγραψα: Τζίγγερ thanks for the dinner!

Τα μπραντεφέρ της λαγνείας

2008-04-14T15:54:00.002+03:00

Τελικά, εδώ στον μακρινό ειρηνικό αποδεικνύεται πως, όποτε πιάνουμε τηλεοπτική εκπομπή από την ευρωπαϊκή Grecia, το (συνήθως άκρως σουρεαλιστικό) θέαμα μας χαρίζει απλόχερα απόλαυση πέρα κάθε προσδοκίας. Χθες βράδυ λοιπόν πήρε το μάτι μου ένα φαντασμαγορικό show της ελληνικής TV, το γλαφυρά λεγόμενο The Show Sexy, και κάθισα γεμάτος ειλικρινή περιέργεια να το παρακολουθήσω. Μπορώ να πω πως η θέαση άξιζε κάθε της λεπτό και με το παραπάνω!

Κάτι ημίγυμνοι τύποι (και των δύο ανθρωπίνων φύλων) περιφερόντουσαν σε μια λαμπερή (sic) πασαρέλα, λικνιζόμενοι αυτάρεσκα (για την ακρίβεια η κομπορρημοσύνη έρεε από πάνω τους), δεχόμενοι τις επευφημίες και την θετική ψήφο του κοινού, που αποφάσιζε ποιός από τους δύο εκάστοτε διαγωνιζόμενους θα προχωρούσε στον επόμενο γύρο. Ποιό ήταν το κριτήριο; Μα...πόσα καντάρια sexy είναι ο καθένας!!! Πόσες περισσότερες χορευτικές (δήθεν λάγνες) περιστροφές θα κάνει γύρω από τον εαυτό του, πόσες γραμμώσεις και κοιλιακούς διαθέτει (ο ανήρ), ή πόσο καλοσχηματισμένο και καλοστημένο στήθος και μπούτι έχει πετάξει σε κοινή θέα (η γυνή). Μιλάμε για πραγματικές μάχες, που δεν μπορούσα παρά να ταυτίσω με τον πάλαι ποτέ μεγάλο σκακιστικό "πόλεμο" των δύο κόσμων μεταξύ Φίσερ και Σπάσκυ στο επίσης μακρινό Ρέυκιαβικ! Το μοναδικό πρόβλημα στην συγκεκριμένη περίπτωση (των Σέξυδων) ήταν που η αμοιβάδα -που χάζευα στην πιο πέρα παραλία- φαινόταν να διαθέτει περισσότερα διανοητικά ταλέντα απ΄όλους τους διαγωνιζόμενους του show μαζί.... Άσε που διέθετε και πιο σεμνό προφίλ.

Όπως εύστοχα και με σοβαρό ύφος παρατήρησε και ο Komodo που έτυχε να περνάει (μάλλον να σέρνεται νωχελικά) από εκεί (αν και ο ίδιος αναμφίβολα θα καταποντιζόταν σε παρόμοιο διαγωνισμό): όποιος δηλώνει sexy παύει αυτομάτως να είναι... Ίσως θα έπρεπε κάποιος να τους το πει τελικά αυτό...

Η ΜΑΧΗ, 2008 μΧ

2008-03-06T23:02:00.019+02:00

Μεγάλη μάχη έχει ξεσπάσει στην ένδοξη χώρα τού Έλληνος (νεωτέρου αδερφού τού Γραικού, υιού Δευκαλίωνος κ' Πύρρας).

Στρατιές έχουν συγκεντρωθεί στο αναπεπταμένο πεδίο τηλεοπτικών δελτίων και γραπτών μηνυμάτων: το εγχώριον ερωτηματικό (χιλιάδες χρόνια ελληνισμού) συνωθείται ασφυκτικά από τις πανίσχυρες ορδές τού ξενικού -βαρβαρικού στα ήθη- ερωτηματικού. Ο αγών δείχνει αμφίρροπος. Σώματα πίπτουν εκατέρωθεν. Μεγάλες απώλειες και από τα δύο στρατόπεδα. Ποίος θα επικρατήσει;?

Οι γραμμές ανεφοδιασμού έχουν εκλεπτυνθεί υπερβολικά και ο χαμένος θα ηττηθεί κατά κράτος, δια παντός...

Ένας Δράκος ολίγον έγκυος...

2008-02-24T18:27:00.005+02:00

Αυτές τις μέρες, είμαι ολίγον έγκυος…

Δεν τρελάθηκα, όχι, και μην τρελαίνεστε και σεις! Παραμένω δράκος αρσενικός και δεν θα μπορούσα ποτέ να εγκυμονήσω στ’αλήθεια. Ωστόσο, αισθάνομαι ότι έχω μια τρανταχτή ομοιότητα με τις εγκύους τελευταία…

Είναι τοις πάσι γνωστό, ότι οι θηλυκές Δρακουλίνες που κυοφορούν τους απογόνους μας, έχουν πολύ συγκεκριμένες ορέξεις την περίοδο της εγκυμοσύνης τους. Ζητάνε μέσα στα μεσάνυχτα από τα ταίρια τους να βγουν από τις ζεστές τρύπες-φωλιές και να τους φέρουν στο πιάτο περίεργα εδέσματα. Θέλουν να φάνε λ.χ. Καραμανλή ραγού συνοδευμένο από γκαλαπάγκειες φράουλες, Γιωργάκη ποσομπούκο γαρνιρισμένο ρύζι Uncle Ben, Μάκη ψητό στη σούβλα με κραμπολάχανα ή έστω Λάλακο μπριάμ με πατάτες στη γάστρα (από τους παραπάνω, τον τελευταίο κύριο δεν θα τον ξέρετε, δεν είναι πολιτικός, είναι γνωστός μου, αλλά θα σας μιλήσω άλλη φορά γι’αυτόν!)

Έτσι λοιπόν κι εγώ, αν και δεν εγκυμονώ έχω τον τελευταίο καιρό μια έντονη, ακαταμάχητη θα έλεγα επιθυμία: Θέλω οπωσδήποτε να φάω Νικολιτσόπουλο εργατολόγο με ντρέσσινγκ από ψυχιάτρους του Αιγινητείου και επιδόρπιο Ανακριτή. Θέλω να τρυπώσω σα σαύρα που είμαι κρυφά στο Αιγινήτειο που κρύβεται αυτός ο μασκαράς και μελετάει τις εξελίξεις οργανώνοντας τις ποινικοδικονομικές του κινήσεις και να τον κάνω μια χαψιά, λίγο πριν ψευτοπηδήσει απ’το μπαλκόνι μέσα στον αυτοκτονικό του ιδεασμό. Παράλληλα, θέλω να πιάσω κι αυτούς τους ψυχιάτρους που τον καλύψανε, ιδίως εκείνον που τον πρωτοέμπασε στο καταφύγιό του και τον έκανε αλώβητο σε (παρωχημένες καθώς φαίνεται) συνταγματικές αρχές ισονομίας και δικαιοσύνης και να τους καταπιώ στο λεπτό, ρίχνοντας κι ένα αηδιαστικό ρεψιματάκι…

Και τέλος, θέλω να πιάσω και τον σεβαστό κύριο Ανακριτή που παραλείπει αδικαιολόγητα να πάει να πάρει μια κατάθεση από τον μασκαρά εργατολόγο και ξύνει τα γένεια του (ή κάτι άλλο) στην Ευελπίδων: Αυτόν θα τον σιγοψήσω κάτω από έναν φοίνικα στα Γκαλάπαγκος, κάνοντας πικ νικ με τα φιλαράκια μου…

Υγ. Φοβάμαι ότι αν φάω τόσο πολύ η κοιλάρα μου θα γεμίσει και θα φαίνομαι πράγματι έγκυος. Τι παιδί να βγεί όμως με τέτοια τροφή; Εμετός...

Λευκή λαίλαπα

2008-02-17T17:13:00.007+02:00

Χθες το απόγευμα έκανα (πετώντας εννοείται) μια βόλτα από το λιμάνι των νησιών, στον (υποτιθέμενο) ανθρώπινο πολιτισμό δηλ, και έπεσα σ' ένα ασυνήθιστο θέαμα είναι η αλήθεια. Σ' ένα μπαράκι με δυο τρεις ψαράδες μέσα και σε μια τηλεόραση που για πενήντα εξήντα δευτερόλεπτα περίπου έπιασε...Grecia (έτσι την αποκαλούν οι ντόπιοι, ισπανόφωνοι γαρ). Τί να δω! Συνταρακτικά τα νέα από την Grecia! Χιονίζει! Λευκό το τοπίο! Ο έλληνας δημοσιογράφος των ειδήσεων προφανώς συμμεριζόταν τα δικά μου έκπληκτα συναισθήματα και με εμφανή τρόμο ευχόταν σε κάτι συμπαθέστατους κατοίκους της Grecia...καλή δύναμη! Καλή δύναμη γιατί τους χτύπησε καμιά λαίλαπα; Φυσικά! Καλή δύναμη γιατί τους χτύπησε το...Χιόνι!! Τί λέμε τώρα! ΧΙΟΝΙ! Όπως δηλαδή ανεμοστρόβιλος από τον Κόλπο του Μεξικού ή τσουνάμι κατευθείαν από την Ινδονησία! ΧΙΟΝΙ! Όπως λέμε χιονοθύελλα του Καναδά ή της Γροιλανδίας και πολικές θερμοκρασίες της...Σιβηρίας!

Προς στιγμήν κλονίστηκα. Μήπως είχε δίκιο ο άνθρωπος και δικαίως ζούσε έναν εφιάλτη; Απ' ότι πρόλαβα ν΄ακούσω γιατί μετά κόπηκε η σύνδεση, άντε να έπεφτε η θερμοκρασία μέχρι -8, -9 σε κάποια ορεινά μέρη της Grecia... Μήπως τελικά σ' αυτή τη χώρα η νιφάδα αποτελεί φονικό αντικείμενο ή κάποιο τοξικό όπλο το οποίο πραγματικά θέτει σε κίνδυνο όλο το ανθρώπινο δυναμικό της, ώστε να είναι αναγκαία τέτοια ευχή;

Αρνούμαι, αν και από τόσο μακριά, να πανικοβληθώ με το θέαμα που αντίκρυσα. Αρνούμαι να ευχηθώ στους έλληνες "καλή δύναμη". Θα ευχηθώ όμως... "καλή διασκέδαση"! Ιδίως στις μικρότερες ηλικίες που σκιάζονται σαφώς λιγότερο από κάτι τέτοια λευκά θεάματα, συγκριτικά με τους μεγάλους. Μακάρι να χιόνιζε λιγάκι κι εδώ πέρα στον ισημερινό... Αυτό κι αν θα ήταν ακραίο θέαμα!

Μια αλλιώτικη Βαβέλ

2008-01-31T13:50:00.000+02:00

Έτος : 2018 - Σπονδυλωτές Ιστορίες

Σκηνή 1, Τόπος: νησιά Μπαρμπάντος

Δεν είναι και τόσο μακριά από εδώ, λίγο πιο πάνω στην Καραϊβική... Πίσω από την μπάρα του λάτιν beach bar "Del Mar" της ειδυλλιακής παραλίας Lamoya beach, οι δύο έγχρωμοι barmen συζητούν χαμηλόφωνα, ετοιμάζοντας με μεράκι παράλληλα ένα strawberry daiquiri για τον μοναδικό θαμώνα (ήταν αργά το βράδυ), έναν τύπο με φωσφοριζέ μαγιό και χαβανέζικο πουκάμισο. Ρε Themos, λέει ο ένας μπάρμαν στον άλλο, λες να μας καταλάβει; Μην ανησυχείς Makis, δεν πρόκειται, μ'αυτή την ανεξίτηλη μπογιά δεν παίζει, είμαστε καλυμμένοι. Ρε Themos, αυτή η άφρο περούκα μήπως είναι υπερβολική; Χαλάρωσε Makis, δεν υποψιάζεται γρι ο Greek Investigator, άλλωστε μια απλή στάση κάνει, on his way to the Bahamas Islands για διακοπές. Πάλι καλά που δεν πηγαίνει προς τα Κέυμαν, όπου κι έχουμε όλες τις φτωχικές offshore αποταμιεύσεις μας... Ρε Makis, μην αφαιρείσαι, ανακάτεψε καλά το lime, μην του πασάρουμε μούφα κοκτέιλ!!

Σκηνή 2, Τόπος: Γαυδοπούλα (νότια της νήσου Κρήτης)

Μεταφερόμαστε λίγο πιο μακριά από εδώ, κάπου στην Ευρώπη, σε ένα απομονωμένο νησάκι που έχει αποκτήσει αλματώδη τουριστική αύξηση. Μια μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα μεταφέρθηκε εκεί κάτω, Korydallos Resort & Spa, πέντε αστέρων, όχι ότι κι ότι, μόνο εύποροι έχουν τη δυνατότητα καταλύματος. Η ατραξιόν του νησιού, που συγκεντρώνει θεατές απ'όλη τη μεσόγειο, είναι αναμφίβολα το ετήσιο πρωτάθλημα φρίσμπι που οργανώνεται μεταξύ των θαμώνων του ξενοδοχείου: αντί για τον παραδοσιακό δίσκο, χρησιμοποιούνται κάτι ξεχασμένα dvd από άλλες εποχές, από σκοτεινές αραχνιασμένες αποθήκες κάποιων πάλαι ποτέ δικαστηρίων. Τα στοιχήματα για το φετινό πρωτάθλημα δίνουν και παίρνουν, οι μπουκ έχουν έτοιμες αποδόσεις για τον τελικό νικητή: Team Mega 2.00, Team Alter 5.00, Team Ant1 8.00, Team Star 15.00, Team Nova (adult zone) 50.00. Λογικές και πάλι, αν αναλογιστεί κανείς ότι η ομάδα Mega έχει κατακτήσει πέντε κύπελλα στη σειρά. Κυρίαρχοι του φρίσμπι! Δεν είναι χαζοί βέβαια οι μπουκ...

Σκηνή 3, Τόπος: ναός Πέτρας, Ιορδανία

Πάμε μια βόλτα κι από την έρημο, στον ξεχασμένο ναό εκεί κάπου στην Ιορδανία, όπου ο γέρος πλέον Harrison Ford, τρεκλίζοντας στο Indiana Jones no.7, εισέρχεται προσεκτικά στο εσωτερικό... Οι μυστικοί χάρτες που με αίμα ανακάλυψε κι έχει στην κατοχή του οδηγούν σε αυτό το σημείο, το δισκοπότηρο είναι κοντά, το ολοκληρωμένο uncut αμοντάριστο dvd με τη σκηνή Ζ, όπως πραγματικά γυρίστηκε, στην αυθεντική της εκδοχή. Δεν θα είναι εύκολο όμως, παντού κυριαρχεί μια ύποπτη ερημιά: ο μύθος υποδεικνύει πως το dvd φυλάνε τέσσερις Ιππότες της Στρογγυλής Διαπλεκόμενης Τραπέζης, έτοιμοι να πεθάνουν για να διαφυλάξουν το μυστικό... Και δεν είναι μόνο αυτό. Όποιος αντικρύσει το dvd με γυμνά μάτια αυτόματα θα...λιώσει σαν γρανίτα παγωτό Calippo. Η αποστολή του Indiana είναι δύσκολη, αλλά όχι ακατόρθωτη. Κάτι σαν Mission Impossible, χωρίς τον Tom Cruise, ή αποστολή εκτός έδρας, μες στη φωλιά του CuckooDimos...

Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μη φαίνεται, αλλά όλως περιέργως οι τρεις παραπάνω ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους. Μ' ένα σκοτεινό και άκρως υποχθόνιο τρόπο... Μπαρμπάντος-Γαυδοπούλα-Ιορδανία, το νέο τρίγωνο των Βερμούδων, το σίκουελ της Βαβέλ. Ευτυχώς τα Γκαλάπαγκος είναι, κατά τα δύο τρίτα τουλάχιστον, μακριά...

Το ψαλίδι

2008-01-26T00:01:00.000+02:00

Τελικά αποδεικνύεται πως δεν πρέπει να κάνω το λάθος να φεύγω (έστω και για λίγο) από τον χαμένο παράδεισο των νησιών και να επιστρέφω στον πολιτισμό... Κι αυτό γιατί γυρνάω πίσω με στραπατσαρισμένα τα φτερά μου. Ίσως γιατί κατάφερα να δεχτώ... χυλόπιτα στον αδυσώπητα σκληρό (όπως αποδεικνύεται) κόσμο των blogs, που δεν συγχωρεί μια άποψη λίγο διαφορετική, ίσως πιο χαλαρή, ανατρεπτική από τα καθιερωμένα, όχι κατ'ανάγκη παρομοίου ύφους και αντίληψης με τις υπόλοιπες του συγκεκριμένου μπλογκοχώρου. Ίσως γιατί πρέπει να συμφωνούμε με όλους και με όλα, να τους επαινούμε για το θεάρεστο έργο που παράγουν, να βγάζουμε μια τεράστια γλώσσα (δεν έχω και μεγάλη σαν πτηνό που είμαι) και να τους πασαλείβουμε από πάνω μέχρι κάτω, προκειμένου να μην δεχτούμε την απόρριψη, να μην φάμε πόρτα, να μη...σβηστεί το σχόλιο, φυσικά προς χάριν της διαδικτυακής δημοκρατίας των blogs.

Άραγε αναρωτιέμαι ποιός ο λόγος της ύπαρξης σχολίων (και μάλιστα επωνύμων), όταν υφίστανται λογοκρισία και στέλνονται στον Καιάδα, εάν δεν αρέσουν; Γιατί απαγορεύεται -κόσμια πάντα- να διαφωνούμε; Μήπως γιατί υπάρχει ο φόβος της...κατακερμάτισης του επιπέδου της σελίδας; Γιατί να υφέρπει ένας φανατισμός (στα όρια του χουλιγκανισμού) στην έκφραση των απόψεων; Εν πάσει περιπτώσει, στους κανόνες του πολιτισμού όλες είναι προσωπικές και δεκτές επιλογές, αν και προτιμώ την πλήρη ελευθερία του ειρηνικού, όπου όλα επιτρέπονται, δίχως πάθη αδικαιολόγητα. Όπου οι δογματισμοί απουσιάζουν, πόσο μάλλον μεταξύ...ζώων.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι οι λογοκρίνοντες, ενώ κατά βάθος διέπονται από μεσαιωνικό συντηρητισμό, διαρρηγνύουν ιμάτια όσον αφορά στην ύπαρξη άκρατης δημοκρατικότητας εκ μέρους τους και θεωρούν τη διαφορετικότητα απόψεων υγεία! Και μετά, πιάνει δουλειά το ψαλίδι. Ψυχεδέλεια! Μάλλον με το ένα χέρι πληκτρολογούν και με το άλλο...κόβουν!

Μπαμπουΐνοι

2008-01-17T09:30:00.000+02:00

Είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο, εξίσου ανούσιο με το κείμενο που αναρτώ, καθώς τίποτα στη μπανανία δεν αλλάζει. Μετά την είδηση που άκουσα πριν λίγο για το θάνατο ενός οπαδού του Ολυμπιακού το βράδυ μετά από συμπλοκή (δεν με απασχολεί καθόλου η ομάδα, θα μπορούσε να είναι οπαδός της Άνω Ραχούλας ή της Ρεάλ Υμηττού) δεν άντεξα και θέλω να εκφράσω λίγες σκέψεις με το φτωχό (αηδιασμένο) μυαλό μου.

Άραγε υπάρχει περίπτωση να καταλάβει κανένας ότι το συγκεκριμένο άθλημα είναι απλά ένα άθλημα και όχι μέσο εξωτερίκευσης κόμπλεξ και απωθημένων, υπό την κάλυψη της ατιμωρησίας, συνηθισμένο φαινόμενο εδώ που ζούμε; Αμφιβάλλω.

Υπάρχει περίπτωση να καταλάβει κανείς ότι ο αθλητισμός υποτίθεται πως είναι διασκέδαση και απολύτως τίποτε παραπάνω; Αμφιβάλλω.

Υπάρχει περίπτωση να αναλάβουν ποτέ τις ευθύνες τους οι υπεύθυνοι, και εννοώ ανθρώπους που ασχολούνται με το αντικείμενο, δηλαδή προέδρους και διοικήσεις (οι οποίοι βέβαια αναλώνονται σε σχόλια και προκλήσεις εκατέρωθεν επιπέδου επιεικώς ελεϊνού) ή δημοσιογράφους κι εφημερίδες (με ευφάνταστα πρωτοσέλιδα κυρίως σεξουαλικού περιεχομένου), οι οποίοι δυστυχώς επηρεάζουν μερίδα του κοινού; Κι επειδή κι εδώ αμφιβάλλω, υπάρχει ελπίδα κάποιος άλλος αρμόδιος τομέας (δεν ξέρω, η δικαιοσύνη πχ) να τους εγκαλέσει στην τάξη; Χλωμό πάλι.

Αν και από μικρός ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο (μου αρέσει να παρακολουθώ), ομολογώ πως το ενδιαφέρον μου για τα εγχώρια τεκτενόμενα τείνει πλέον προς το απόλυτο μηδέν. Αισθάνομαι πως δεν με εκφράζει όλο αυτό που εκπροσωπείται στην Ελλάδα, με τον τρόπο που αυτό πλασάρεται (και το εν γένει επίπεδό του). Και βέβαια, μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, οι περισσότεροι θα αναλωθούν σε σχόλια και εκατέρωθεν πειράγματα περί τεσσάρας, επιπέδου προσχολικής ηλικίας. Μάλλον ξεχνάνε ότι υπάρχουν σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθούν (εκτός αν δεν έχουν με τι άλλο ν'ασχοληθούν), όπως πχ η ανθρώπινη ζωή. Αν αυτή βέβαια είναι σημαντικότερη από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, δεν ξέρω, προφανώς στα μάτια και στα μυαλά των πιθήκων που σκαρφαλώνουν στις κερκίδες δεν είναι. Τουλάχιστον οι συμπαθείς και καλοί φίλοι μπαμπουΐνοι ανεβαίνουν στα δέντρα για ένα λόγο, οι αντίστοιχοι των γηπέδων για ποιόν ακριβώς;

Συγγνώμη για το ύφος, κατά τ' άλλα είμαι ήρεμο πτηνό.

Το τζαμάρισμα του Δράκου

2008-01-11T01:33:00.001+02:00

Ο Meerkat μίλησε στο προηγούμενο post του για μια ξεχωριστή ιδιότητα που με καθιστά κι εμένα ιδιαίτερο σε σχέση με τα άλλα ζώα… Δεν είπε ψέματα, απλώς δεν ξέρω τι ακριβώς είχε κατά νου. Εγώ θα σας μιλήσω σήμερα για μια ιδιότητά μου, που την έχουν πολλοί ακόμη, και που κάνει πολλούς από μας «ιδιαίτερους»: Είναι η ιδιότητα του «τζαμάρειν» και εξηγώ αμέσως σε τι συνίσταται αυτή!

Τζαμάρω, στην περίπτωσή μου, σημαίνει γουστάρω να γρατσουνάω την κιθάρα μου. Πράγματι, κάθε φορά που ο Μeerkat έχει σπάσει το φράγμα του χρόνου κι επομένως δεν «ακούει» το παρόν, ο Αlbatross ίπταται σε ύψη όπου δεν φτάνουν ήχοι από τον ταπεινό γήινο κόσμο και η Lizard τρυπώνει βαθιά στο λαγούμι της και φοράει τις ωτασπίδες της, εγώ βγαίνω στην παραλία με την κιθάρα μου, περνάω το βίσμα και αρχίζω το τζαμάρισμα…Ναι λοιπόν, είμαι ο ταραξίας της κοινής ησυχίας των Γκαλάπαγκος! Τελευταία, όμως, ανακάλυψα ότι έχω πολλούς «φίλους και φίλες» στον διαδικτυακό χώρο…

Γιατί ψάχνοντας να βρω στα videakia του you tube, τραγούδια που με ενδιέφερε να συμπεριλάβω στο τζαμάρισμά μου στα Γκαλάπαγκος, ανακάλυψα μια νέα συναρπαστική παρέα: Εκατοντάδες κιθαρίστες της κακιάς ώρας σαν και του λόγου μου, γρατζουνάνε αδέξια τα όργανά τους και ποζάρουν σε videos, προσπαθώντας να παίξουν αγαπημένα τους τραγούδια: Τι κι αν η φωνή του χοντρού μπάσου που έχω μπροστά μου στο παράθυρο του pc έχει τόση σχέση με τη φωνή του λεπτεπίλεπτου Blunt όση η εμφάνιση του Αlbatross με τη δική μου; Τι κι αν η κιθάρα της συμπαθητικής Κινεζούλας υποφέρει στα χέρια της γιατί έχει να κουρδιστεί από την εποχή που το Σινικό Τείχος δεν είχε ακόμη κατασκευαστεί; Τι κι αν ο μαλλιάς με την πολύχρωμη λαμπερή ηλεκτρική του, σολάρει άλλ' αντί άλλων προσπαθώντας να «σκίσει» το Sultans of Swing; Αυτός νιώθει ήδη Knopfler και τίποτε δεν τον σταματάει…

Θυμάμαι λοιπόν κάτι που έγραφε ο Ντύλαν Τόμας για την ποίηση, και νομίζω ότι ισχύει και για την περίπτωση όλων αυτών που τζαμάρουν προκαλώντας φασαρία με τρόπο άτεχνο και απελπιστικά θορυβώδη, χωρίς να συνειδητοποιούν πόσο αποτυχημένο είναι αυτό που κάνουν: Πρόκειται για όλο αυτό το τρομακτικό ρεύμα της ανθρώπινης βλακείας, απογοήτευσης, ματαιοδοξίας, ρομαντισμού, αυτοπεποίθησης, ενθουσιασμού και χίλιων άλλων συναισθημάτων που οδηγεί στο να γράφουν οι άνθρωποι στιχάκια: Αυτό είναι που εκδηλώνεται θεαματικά και στην περίπτωση του «τζαμαρίσματος». Και είναι ένα απίστευτο ρεύμα, που όσο το πλησιάζω τόσο παρασύρομαι, ζαλίζομαι και συμμετέχω σ’αυτό ενώ ξέρω εκ των προτέρων τη βλακεία μου….Και μέσα στη δίνη αυτού του ρεύματος, στροβιλίζομαι κι εγώ το ερπετό, ένας άμουσος δράκος του Κόμοντο που παριστάνει τον κιθαρίστα, παρασύρομαι όπως τόσοι άλλοι από την τόση βλακεία και την τόση ανάγκη ψυχικής έκφρασης, σπάω χορδές και πένες, σπάω τελικά και την κιθάρα μου και ξυπνάω σαν από λήθαργο, για να συνέλθω λίγο μετά από τον ήχο των κυμάτων στα Γκαλάπαγκος και να ανακαλύψω μαζί, κι εκείνη τη μαγική μου κλίση που έψαχνε ο Meerkat: «Να ξεχνάω που και που, ποιος πραγματικά είμαι»…

υγ. Και για να μη νομίζετε ότι σας κοροϊδεύω, κάντε κλικ στην τελευταία φωτογραφία (που μου τράβηξε ο Albatross από ψηλά) για να δείτε και LIVE, πώς τζαμάρει ένας δράκος...

ΜΕΡΟΣ Α' - Μία Διευκρίνησις

2007-12-29T22:14:00.000+02:00

Νομίζω δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι όταν κάποιος μετακομίζει στα Γκαλά- παγκος συντελείται μιά τεράστια αλλαγή. Είναι κάτι απολύτως φυσιο- λογικό γιά εμάς τους εγχωρίους και παρ' όλο ότι παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην οπτική θεώρηση τής καθημερινότητας, δυστυχώς δεν το έχουμε αρκούντως τονίσει.

Τίποτα δεν είναι εδώ όπως φαίνεται. Η Πραγματικότητα απεκδύεται τη λεοντή τής συμβατικότητας κι οι Παραστάσεις υποχωρούν χωρίς να υπόκεινται πλέον (στον ίδιο βαθμό) στις Αισθήσεις. Η Νόηση σταματά να επεμβαίνει (κατά 100%) μεταξύ Αντικειμενικού και Αντίληψης και η Βούληση παύει από κύριο συστατικό της Ύπαρξης.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως αναπόφευκτα, μετά από λίγο καιρό, κάθε ιθαγενής κάτοικος αποκτά και μιά ξεχωριστή ικανότητα. Μην το παρεξηγήσετε, δεν είναι κάτι που τού δίνεται (τίποτε δεν χαρίζεται όπου και να είσαι) αλλά κάτι το οποίο ανέκαθεν μετέφερε μέσα του και απλά αναδύεται λόγω συνθηκών.

Ας γίνουμε πιο σαφείς. Για παράδειγμα εγώ, έχω την ευχέρεια να προλαβαίνω τον Χρόνο! Μάλιστα, όπως το ακούσατε. Με το αδιάπτωτο τρέξιμό μου δύναμαι να προπορεύομαι τού Πανδαμάτορος όποτε το θελήσω και να ορώ ό,τι πρόκειται να συμβεί πριν συμβεί! Κατόπιν, στέκομαι λίγο όρθιος ως γνήσιο Meerkat και ο Χρόνος με τα σταθερά βήματά του με προλαβαίνει. Αν δε ξεχαστώ με προσπερνά αφήνοντάς με να ζω στο Παρελθόν.

Θέλετε να μιλήσουμε για τον Albatross; Εκεί να δείτε! Ένας ατέρμων ταξιδευτής τού αιθέρος. Με μιά μόνο ιδέα κίνησης των φτερών του και ωωωπ! βρίσκεται μακρυά. Λες "Alba-" κι είναι εδώ, λες "-tross" κι είναι στο φεγγάρι! Πανταχού παρών με βαθύγνωμη, σφαιρική γνώμη για όλα...

Η Lizard; Άλλο τούτο! Με την απαράμιλλη προσαρμογή στον εκάστοτε περιβάλλοντα φυσικό χώρο, σέρνεται και χάνεται ανάμεσά μας αόρατη μαθαίνοντας όλα τα μυστικά της Γης, όλα τα μυστικά τού Κόσμου! Εμβριθής γνώστης κάθε λεπτής απόχρωσης Αλήθειας. Αυτή την στιγμή ίσως και να είναι δίπλα σας...

Ξέρω, περιμένετε να σας πω για τον Δρ. Komodo. Ε όχι, αφήνω να σας πει ο ίδιος την απίθανη κλίση που τον συνοδεύει, κάτι πέρα από κάθε φαντασία...

Όλα αυτά βεβαίως δεν αποτελούν παιδικές παραμυθίες γύρω από το τζάκι. Είναι αληθινά και καθόλου φιλολογίες. Ξέρω, είναι δύσκολο να τα παραδεχτείτε, να αρνηθείτε τα δεσμά με τα οποία γεννηθήκατε. Όσο δύσπιστοι όμως και να είσαστε, παρακαλώ, να τα έχετε κατά νου κάθε φορά που διαβάζετε κάποιο επίκαιρο από τα νησιά Γκαλάπαγκος. Γιατί εδώ η Πραγματικότητα είναι πιο καθαρή απ' ότι ποτέ, σαν τα κρυστάλλινα κύματα που πνευστιούν και θνήσκουν στην αμμουδιά...

Δρακόντειες ευχές

2007-12-26T00:02:00.000+02:00

Οι γιορτές έφτασαν και σε πολλά Blogs οι γράφοντες στέλνουν ευχές στους άλλους bloggανθρώπους, κρεμάνε φωτάκια, κορδέλες και αη-βασίληδες, βάζουν φαντασμαγορικές εικόνες και μουσικές και γενικώς το ρίχνουν στο εορταστικό κιτς. Αυτά εμένα και των φίλων μου δεν μας πάνε ιδιαιτέρως. Βλέπετε, εμείς τα ζώα –και ιδίως οι Δράκοι- όσες μπάλες και να κρεμάσουμε πάνω μας δεν θα μοιάσουμε ποτέ σε Χριστουγεννιάτικο Δέντρο… Αφήνω που εδώ στα Γκαλάπαγκος αποκλείεται να χιονίσει για να στολίσουμε ένα κανονικό.

Πολλοί όμως φαίνεται να ξεχνούν, ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα blogs: Όσο κι αν στολιστεί ένα blog, αν είναι απογοητευτικό λόγω περιεχομένου, θα παραμείνει απογοητευτικό. Τον αράπη κι αν τον πλένεις…

Μην μασάτε λοιπόν αγαπητοί μου, όταν βλέπετε γιορτινές κορδέλες (και μην ελπίζετε εσείς που τις κρεμάτε)... Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

υγ. Χρόνια Πολλά δεν σας εύχομαι. Θα σας ευχηθούν τόσοι αυτές τις μέρες "χρόνια πολλά", που ο πολλαπλασιασμός των χρόνων των ευχών (αν υποθέσουμε ότι αυτές έπιαναν) θα σας έκανε τόσο βαρετή τη ζωή στον πλανήτη, που θα μετανιώνατε την ώρα και τη στιγμή που αφήσατε να σας ευχηθούν...Η μόνη μου ευχή είναι η εξής: Να μην καταλήξετε ξαφνικά -και μάλιστα χωρίς να το καταλάβετε- στο στομάχι ενός Δράκου!

Μπλογκόσφαιρα

2007-12-18T00:28:00.000+02:00

Τις λίγες ώρες που βρίσκω χρόνο από τις ποικίλες δραστηριότητες της μικρής κοινωνίας των πτηνών στα Γκαλάπαγκος, ανανεώνω το ημερολόγιο νήσου και ρίχνω ματιές (καμιά φορά αρκετές) σε άλλα διάφορα blogs, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τη σημασία αυτής της νέας πραγματικότητας, αν και τόσο μακριά απ’όλα.. Μέρα με τη μέρα σχηματίζεται στο μυαλό μου η πεποίθηση πως τα blogs αποτελούν ένα τεράστιο διαδικτυακό reality.. Θα μου πείτε, σαν τα reality που λατρέψαμε στην τηλεόραση, όταν ακόμα ζούσαμε στον πολιτισμό;

Όχι βέβαια, αυτό είναι άλλης υφής, άλλου στυλ, είναι παγκόσμιο, είναι πιο προσωπικό, σου δίνει δυνατότητα της αφθονίας των επιλογών, άρα μπορεί να υπάρξει ποιοτικό, μπορεί και όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως σου παρέχεται ένα κλειδί σε άπειρες διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις και απόψεις, κι αυτό είναι εκ των προτέρων θετικό.
Παραμένει όμως ένα είδος reality...

Και τι εννοώ: Μέσω των σχολίων, οι bloggers αποκτούν επαφή, "γνωρίζονται" ο ένας με τον άλλο, αφού πρώτα έχουν σχηματίσει μια γενική άποψη για το πρόσωπό του από τη σελίδα του. Με λίγα λόγια, συνάπτουν σχέσεις.. Επιφανειακές, κερδοσκοπικές, ειλικρινείς, όλα παίζουν.. Κυρίως όμως απρόσωπες, όταν ξέρεις ελάχιστα για το "συνομιλητή σου", και απλώς φαντάζεσαι πώς είναι, τι είναι, με τι ασχολείται, πέρα από το να πετά και να γυρνά από νησιά σε νησιά (μιλάω για τον υποφαινόμενο).. Πιθανό να μπεις και στο τριπάκι να ψάξεις για τυχόν πληροφορίες στο διαδίκτυο ή να ξεσκονίσεις το blog για κάτι ενδεικτικό της προσωπικότητάς του. Κι αυτές οι σχέσεις διαμορφώνονται, μεταβάλλονται με τον καιρό, κι εσύ τις παρακολουθείς, εισέρχεσαι στο μπλογκόσπιτο του άλλου που σε "ενδιαφέρει" για να μη χάσεις τις εξελίξεις, παρεμβαίνεις κι όλας σε αυτές με δική σου συμμετοχή.

Είναι τελικά η νέα πραγματικότητα, η virtual διαδικτυακή συναναστροφή. Ο χρόνος θα δείξει την αξία και τη σημασία της. Για την ώρα, τα αυθεντικά reality πέθαναν, ζήτω η παγκόσμια κοινότητα των bloggers!!!

Πάντως, για να πω την αλήθεια, μέχρι στιγμής έχω ανακαλύψει μερικά ιστολόγια που αξίζουν της προσοχής...

Εξομολόγηση ενός Δράκου

2007-12-15T14:04:00.000+02:00

Πολλές φορές τώρα που ζω ξεβρασμένος στα νησιά Γκαλάπαγκος από ένα κύμα αηδίας για την Ελλάδα - Μπανανία των Νεοελλήνων, φέρνω στο μυαλό μου έναν άλλο ναυαγό, μιας παλιότερης εποχής, τον Lemuel Gulliver…

Ο ναυαγός αυτός είδε και έζησε πολλά στα ταξίδια του σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Gulliver είδε και έζησε απλώς όλα εκείνα που υπήρχαν στην πατρίδα του δημιουργού του, σε μιαν εποχή που τα πράγματα εκεί δεν ήταν και τόσο ρόδινα. Οι εμπειρίες των ταξιδιών του Γκιούλιβερ δεν ήταν κάτι άλλο, παρά εμπειρίες από ένα ταξίδι σκέψης και περισυλλογής του Jonathan Swift μέσα στην ίδια τη δική του χώρα…

Έτσι κι εμείς, λοιπόν, ο Albatross, o Meerkat, η Lizard κι εγώ παραμένουμε στην Μπανανία-Ελλάδα των Νεοελλήνων και δεν φύγαμε από εδώ ποτέ. Ζούμε διασκορπισμένοι σε πόλεις ή σε προάστια και παλεύουμε την καθημερινότητά μας. Τα κύματα που σκάνε στην ακτή δεν είναι κύματα κάποιου πελάγους αλλά συνηθισμένα ακούσματα της γειτονιάς. Τα κελαηδίσματα δεν είναι παρά βρισιές από τα γύρω σπίτια, φωνές του δρόμου, καζανάκια πολυκατοικιών και θόρυβος τηλεόρασης από το διπλανό διαμέρισμα. Ελπίζω να μην σας απογοητεύω αγαπητοί και πιθανοί αναγνώστες…

Θέλω απλώς να σας ενημερώσω, ότι η πρόσκληση στα Γκαλάπαγκος δεν είναι πρόσκληση για ένα ταξίδι στη φαντασία πέρα από τα καθημερινά. Αλλά πρόσκληση για λίγη φαντασία στο -έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτο- ταξίδι της καθημερινότητας…

Jurisdiction

2007-12-10T14:41:00.003+02:00

Θυμάμαι, όταν ακόμα ήμουν ένα μικρό άλμπατρος και δεν ήξερα καλά καλά να πετάω, πίσω στην πατρίδα μου να παρακολουθώ μετά μανίας τη λατρεμένη σειρά The Dukes. Δύσκολα έχανα επεισόδιο και, ανακαλώντας την (περιορισμένη) μνήμη μου, είχα πάντα την απορία γιατί ο αγαπημένος σερίφης Ρόσκο δεν μπορούσε να συλλάβει τους ήρωες από τη στιγμή που ο General Lee πατούσε την άσφαλτο άλλης κομητείας. Από πίσω του ακριβώς να ήταν με το περιπολικό, αυτομάτως σταμάταγε και, αν και σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων από τους φυγάδες, παραδόξως δεν έκανε τίποτα, αλλά έβαζε την ουρά στα σκέλια κι επέστρεφε στο σεριφάτο του άπραγος, για να του τα ψάλλει μετά ο χοντρο-Χογκ.

Με τον καιρό και ψάχνοντας, ανακάλυψα τον λόγο, ήταν απλός και περιεκτικός. Ο Ρόσκο Π.Κολτρέιν δεν είχε δικαιοδοσία!! Αυτή τη μαγική λέξη, που οι αμερικανοί σοφά αποκαλούν jurisdiction...

Αχ, αυτή η χιλιοειπωμένη και καταταλαιπωρημένη λέξη..Πόσες και πόσες (αναρίθμητες) φορές την άκουγα πίσω στην πατρίδα μου, πριν ξεκινήσω το μακρύ αποδημητικό ταξίδι προς τα Γκαλάπαγκος..Μόνο που χρησιμοποιείτο πάντα με αρνητικό πρόσημo μπροστά, δεν δεν δεν..και πάει λέγοντας. Δεν είμαι αρμόδιος, δεν έχω δικαιοδοσία, δεν ξέρω, δεν είδα, τηλεφωνείστε αλλού, μ' άλλα λόγια να πολυαγαπιώμαστε. Φυσικά και για ένα περίεργο λόγο, πάντοτε τα όρια της αρχής, μέσης και τέλους όλων αυτών των αρμοδιοτήτων που πηγάζουν απ'τη λέξη είναι ασαφή και θολά σαν πηχτή μαύρη ομίχλη στα Καρπάθια... Κι ο Δράκουλας (ο original και όχι ο Komodo) παραμονεύει...

Ε λοιπόν, μέχρι να λυθεί το (ασύλληπτα πολύπλοκο και μαθηματικά χαώδες) πρόβλημα της jurisdiction (με τον τρόπο που το έχουν λύσει εκεί στο τιμημένο deep south) δε θα λειτουργεί τίποτα σωστά, για την ακρίβεια όλα θα πηγαίνουν στραβά! Στον πολιτισμό βέβαια, γιατί εδώ κάτω στον ειρηνικό δεν υπάρχουν τέτοια διλήμματα...

Το Συνέδριο των Δράκων

2007-12-09T02:49:00.000+02:00

Χθες έγινε ένα συνέδριο Δράκων στην παλιά μου πατρίδα. Το Αlbatross είχε την καλοσύνη να με πετάξει μέχρι εκεί, στο νησάκι μου, για να το παρακολουθήσω...

Δεν τα ξαναφήνω τα Γκαλάπαγκος σε καμία περίπτωση και για καμιάν αιτία. Στο Συνέδριο των Δράκων, τρόμαξα και καλά που δεν κατάπια τη (φαρμακερή) γλώσσα μου μες στην τρομάρα. Οι Δράκοι ήταν τεράστιοι, Δράκοι-Μαθουσάλες, με άσπρες γενειάδες και τεράστιες ουρές, μερικοί φτάνανε τα δέκα μέτρα...Τί να σας λέω...

Τί να έκανα κι εγώ ο νέος, ψαρωμένος δράκος μπροστά τους; Κάθησα σε μια γωνιά αλλά πήγα κάποια στιγμή να μιλήσω -εμείς οι νέοι Δράκοι, είμαστε βλέπετε φιλόδοξοι. Τί ήθελα και μίλαγα;; Οι Δράκοι μου ρίξανε μια υποτιμητική ματιά σαν να ήμουνα μυρμήγκι κι όχι κοτζάμ Κόμοντο...Αλλά βέβαια στα μάτια τους, δεν ήμουνα παρά ένα σκέτο δρακουλίνι, σαν αυτά που τρώνε τα παιδιά και μετά δεν αγγίζουν το φαγητό τους....

Τί δουλειά είχα στο συνέδριο των γερο-Δράκων;; Ευτυχώς ήρθε εγκαίρως το Albatross και μ'έσωσε. Στα φτερά του πάνω και ολοταχώς για Γκαλάπαγκος!!

ΥΓ. Τα συνέδρια των γερο-Δράκων βλάπτουν σοβαρά την υγεία των νεαρών Δράκων. Να τα αποφεύγετε!

Ρεμβασμός ενός Meerkat...

2007-12-05T20:58:00.000+02:00

Αν και αγελαίο θηλαστικό, εδώ και καιρό έχω εγκαταλείψει το κοπάδι. Διατρέχω τα όμορφα νησιά των Γκαλάπαγκος και απολαμβάνω την ησυχία που απλώνεται σα σεντόνι απ' το πάλαι αγαπητό χέρι της μητέρας στο κρεβάτι των παιδικών μας ονείρων.

Όταν είναι, σταματώ και στέκομαι όρθιος. Ακίνητος, ορώ αυτό που υπάρχει πίσω απ'την κίνηση βαλς τού αέρα στα κλαδιά, κάτω από την φύλλινη αναπνοή των θαλασσίων δέντρων.

Ναι, κάποτε ήμουν κι εγώ ένα "νόμισμα νιόκοπο γεμάτο πάθος αγοράς".

Όμως τώρα, έχω απεκδυθεί κάθε υλική συγκατάβαση και σαν τους αρχαίους Λάκωνες, στέκομαι ακίνητος, όρθιος, εκεί όπου με έχουν τάξει οι 5 άνεμοι τού Χρόνου, οι μακρυνοί ορίζοντες μιάς απολεσθείσης αθωότητας.

Ένας Δράκος στη Φιλοσοφική

2007-12-04T05:31:00.000+02:00

Μολονότι είμαι ένα λαίμαργο και άξεστο ερπετό, ασχολούμαι που και που και με το διάβασμα...Στην κάρτα του επισκεπτηρίου μου μάλιστα αναγράφω ένα "Δρ. Κόμοντο" και πολλοί με μπερδεύουν με γιατρό ή με Δόκτορα κάποιας επιστήμης. Μέχρι να το καταλαβουν ότι το Δρ. σημαίνει Δράκος, βρίσκονται ήδη στην κοιλιά μου –τους έχω κάνει μια χαψιά…

Πρόσφατα λοιπόν, πήγα να διαβάσω λίγο (και να δαγκώσω και κανα ζουμερό κοριτσάκι!) στη Φιλοσοφική Αθηνών…Θέλησα κάποια στιγμή να βγάλω φωτοτυπίες και με στείλανε να πάω στο δεύτερο όροφο, όπου λειτουργεί φωτοτυπάδικο. Τι ήθελα και πήγαινα;;

Πρώτα πρώτα, οι άπειροι και αδαείς φωτοτυπάδες του δευτέρου ορόφου, κατέστρεψαν το παλαιό σύγγραμμα με ινδικές συνταγές μαγειρικής τρωκτικών που διάβαζα, σκίζοντας δυο τρεις-σελίδες, στην προσπάθειά τους να το τοποθετήσουν στο μηχάνημα…Πάει το βιβλίο λοιπόν.

Έπειτα, όταν άρχισαν να βγάζουν φωτοτυπίες βγάζανε μία σελίδα σωστά και την άλλη κομμένη ή στραβή ή θολή: Δεν κοίταζαν καν που έπρεπε να ακουμπήσουν το βιβλίο. Φώναξα τον υπεύθυνο κάποια στιγμή και του πρότεινα ευγενικά να βγάλω εγώ τις φωτοτυπίες (μιας και είχε πολλή δουλειά κι οι υπάλληλοί του αργούσαν). Ο υπέυθυνος όμως αρνήθηκε: Τον έπιασε το ελληναρίστικο «Ίσα ρε, που θα μας μάθεις τη δουλειά μας, παλιοΔράκε απ τα Γκαλάπαγκος!» ήταν σαν να μου έλεγε, και τελικά ανέλαβε ο ίδιος τη θέση του υπαλλήλου του, για να τελειώσουμε πιο σύντομα. Τζίφος! Κατέστρεψε άλλες δυο σελίδες του βιβλίου και έκοψε τις φωτοτυπημένες σελίδες στην άκρη. Όταν του έδειξα το τραγικό αποτέλεσμα, μου είπε «Εισαι άτυχος φίλε, δεν τις πιάνει ο φακός της μηχανής τις σελίδες που θες!» Τη δικαιολογία την είχε στο στόμα ο γελοίος…Πώς να του πω ότι είναι αδύνατον ο φακός να πιάνει σωστά τη μία σελίδα και λάθος την αμέσως επόμενη! Θα γινόταν έξαλλος με τέτοιες παρατηρήσεις εκ μέρους του «απαιτητικού και δύστροπου» πελάτη…

Το σκηνικό έκλεισε όταν ζήτησα το αυτονόητο: Να πιάσουν με συρραπτικό τις σελίδες (ήταν μόλις δέκα). Ο υπάλληλος δεν ήξερε καν πώς να τις πιάσει και ο συνδετήρας του συρραπτικού έπιασε εντελώς στραβά μόνο τις τρεις πρώτες…

Γιατί έγιναν όλα αυτά; Είναι απλό: Γιατί έπεσα σε κλασική περίπτωση ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται καθόλου να κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Γιατί οι φωτοτυπάδες αυτοί δεν αγαπάνε τις φωτοτυπίες και κάνουν αγγαρεία. Γιατί ο τύπος τους είναι αυτός του απρόσεκτου, προχειρατζή, αεριτζή, νεοέλληνα επαγγελματία που νομίζει ότι ο πελάτης τον πληρώνει για να ξεσκονίζει τα μηχανήματά του και όχι για να ξέρει να τα χειρίζεται σωστά…Και φυσικά, ήταν και πανάκριβοι οι κύριοι.

‘Άλλη φορά θα αφήνω τις συνταγές μαγειρικής που διάβαζω κατά μέρος. Θα τους καταπίνω τέτοιους τύπους έτσι, στεγνούς και αμάσητους μαζί με τα μηχανήματά τους… Και μετά από λίγη ώρα, θα τους ξερνάω εκεί που τους αξίζει: Στον κάλαθο των αχρήστων, όπου εξαιτίας τους πετάγονται άπειρες κομμένες σελίδες δυσεύρετων βιβλίων και τόνοι χαρτιά από κακέκτυπες φωτοτυπίες.…

Ένας χορτοφάγος Δράκος

2007-12-01T20:44:00.000+02:00

Άκουγα σήμερα στις ειδήσεις το εξής νέο:

«Ασυνείδητοι είχαν τρέψει παλιό χοιροστάσιο στο Μαρκόπουλο, σε αρένα για σκυλομαχίες. Πολλά αδέσποτα χάσανε εκεί τη ζωή τους και γίνανε τροφή για τα πίτμπουλ και τα άλλα σκυλιά-μαχητές».

Προχθές άκουσα πάλι ότι «κάποιος έριξε καυτό λάδι στο σκύλο του, για να δει πως θα αντιδράσει το άτυχο ζωντανό»…

Θυμήθηκα με όλα αυτά, ότι ερχόμενος στα Γκαλάπαγκος, είδα στο δρόμο πολλούς ασυνείδητους οδηγούς με το γνωστό κιβώτιο-φέρετρο πίσω και έξω από τα αυτοκίνητά τους και το σκυλί τους μέσα σε αυτό το κιβώτιο, να πνίγεται στο καυσαέριο και να κινδυνεύει σε περίπτωση σύγκρουσης να κατακρεουργηθεί από τα αυτοκίνητα…

Ε ρε τοξικό σάλιο που χρειάζονται κάτι τέτοιο τύποι. Να τους φτύνω και να μην σταματάω…Να τους τυλίγω στη θανατηφόρα γλώσσα μου, να τους βλέπω να ασφυκτιούν, να κιτρινίζουν, να πρασινίζουν, να κατουριούνται πάνω τους από το φόβο και να τους πιέζω ακόμη περισσότερο…Στο τέλος να τους τεμαχίζω αυτάκια, μύτες και άκρα με τα κοφτερά δόντια μου και να τα τρώω για μεζεδάκια. Και να τους αφήνω έτσι, διαπομπευμένους να ξαναγυρίσουν στην κοινωνία της οποίας τον πολιτισμό αμαυρώνουν με την κακομεταχείριση και τα βασανιστήρια που επιφυλάσσουν στα αδύναμα όντα της φύσης…

ΥΓ. Την επόμενη φορά που θα συναντήσω στην εθνική οδό τζιπ με το γνωστό φέρετρο και τον σκύλο μέσα, δεν θα αντέξω. Θα κατεβώ, θα πάρω το λοστό ασφαλείας του αυτοκινήτου μου (είναι βαρύ πράγμα) και θα ανοίξω την κεφάλα του οδηγού-κυνηγού χωρίς να του μιλήσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει τίποτε μέσα αυτή η κεφάλα εκτός από άχυρο. Κι εγώ, ο Komodo, έχω γίνει τελευταία χορτοφάγος…

Μικρό απρόοπτο

2007-11-26T09:18:00.001+02:00

Πραγματικό περιστατικό που μου συνέβη σήμερα το πρωί, τη στιγμή που πήγαινα στον φούρνο της γειτονιάς για να προμηθευτώ μια ζαμπονοτυρόπιτα μαζί με μια πορτοκαλάδα, έτσι για να βγάλω το πρωϊνό. Για την ακρίβεια συνέβη τη στιγμή που βγήκα από τον φούρνο, έτοιμος να πορευτώ για τον μακρύ πεντάλεπτο δρόμο του γυρισμού προς το σπίτι μου.

Ξαφνικά λοιπόν, εκεί που βγαίνω στην άσφαλτο, έτοιμος για το περπάτημα, φρενάρει απότομα ένα αυτοκίνητο δίπλα μου εξασκώντας παράλληλα το αναφαίρετο δικαίωμα της απανταχού και αναπάσας στιγμής κόρνας! Κάποιος γνωστός λέω με πέτυχε, αν και δεν υπήρχε βέβαια λόγος να ταράξει την ησυχία του καημένου του στενού, αλλά ok, πες το έκανε για να τον προσέξω, αφηρημένος ως συνήθως.

Αμ δε...Κανείς γνωστός δεν ήταν. Μια συμπαθής κατά τ'άλλα σαραντάρα που άνοιξε το παράθυρο ετοιμάζοντας να μου μιλήσει. Καμιά οδηγία για κανένα δρόμο θα θέλει, λέω..Ούτε αυτό! Σιγά μην ήταν τόσο προφανές! Αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν αρκετά απρόβλεπτο θα έλεγα, και μάλλον ανάγεται στη σφαίρα του σουρεαλιστικού...
-Με συγχωρείτε, αλλά μπορείτε να μου ανοίξετε τον καθρέπτη;;

Παύση................I Beg Your Pardon ???????????????

Κι όμως, αυτή ήταν η ερώτησή της! Προφανώς αυτή έκανε early πρωϊνό on the road ψάχνοντας να βρει άνθρωπο στο δρόμο για να της ανοίξει τον καθρέπτη, καθώς φαντάζομαι είναι τρελά πολύπλοκο να χρησιμοποιήσει τα χέρια, πριν ξεκινήσει, για να προβεί σε αυτή την (απαραίτητη, δε λέω) κίνηση...
Η αλήθεια είναι ότι έμεινα σαν χαχόλος να κοιτάω, με βλέμμα μάλλον μαστουρωμένης αγελάδας. Μου πήρε 3 με 4 δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω το βαθύτερο νόημα της ερώτησης...Μπα, δεν υπήρχε κανένα βάθος, η ερώτηση ήταν ευθεία. Αφού λοιπόν με έπιασε ένα χαμόγελο (μάλλον σκωπτικό), της ανοίγω τον καθρέπτη. Που ξέρεις, μπορεί ο επόμενος ν'αντιδράσει περίεργα και να την πληρώσει ο...καθρέπτης! Ευχαριστώ, ευχαριστώ, να 'σαι καλά, αποκρίθηκε γεμάτη ανακούφιση η φέρελπις οδηγός. Ήταν ευγενής ομολογουμένως...Να 'μαι καλά...

ΥΓ Η ζαμπονοτυρόπιτα καμμένη ήταν..Τί άλλη περιπέτεια θα με βρει σήμερα;

Απορία ενός Δράκου

2007-11-22T19:49:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι συχνά, τελευταία, καθώς τριγυρνώ πεινασμένος στα blogs...

Πού το βρίσκουν τόσο σάλιο και γλείφονται μεταξύ τους οι bloggers; Τέτοιο γλείψιμο και τέτοιες γλωσσάρες να πλαταγίζουν, έχω να δω από τότε που άφησα το νησάκι μου για ν' ακολουθήσω το Άλμπατρος στα Γκαλάπαγκος...Είναι άραγε τοξικό αυτό το σάλιο; Είναι δηλητηριώδεις οι γλώσσες;

Μήπως όταν κόλακες λιβανίζουν έναν Blogger για να κάνουν δημόσιες σχέσεις, είναι σαν να τον πασαλείβουν με τοξική βλέννη από την κορφή ως τα νύχια;; Μήπως αυτό το πασάλειμμα προκαλεί σήψη και μοιραία θάνατο; Μήπως αυτός ο θάνατος έρχεται με τη μορφή συνεχούς βαυκαλισμού, προσωπικής ψευδαίσθησης και αυταπάτης, άμετρης ματαιοδοξίας του θύματος (δηλ. αυτού που τον γλείφουν οι άλλοι) που τελικά το κατατρώει σαν σαράκι;

Αν όχι, τότε γιατί μου έχει σπάσει τη μύτη η μυρωδιά από δεκάδες bloggers-ψοφίμια τριγύρω; Που καθημερινά αλληλολιβανίζονται και αλληλογλείφονται μέχρι θανάτου;

Εσύ καλό μου Άλμπατρος τί βλέπεις από κει ψηλά; Πάλι θα την κάνω, νομίζω, ταράτσα στο φαγητό! Γιατί τα ψοφίμια είναι το καλύτερό μου...Γιούπι!

υγ. Αλλά βέβαια αν κανείς σκεφτεί λογικά, τη βρίσκει τη λύση: Στα Γκαλάπαγκος έχω έρθει. Και τα Γκαλάπαγκος -όπως και τα blogs- είναι γεμάτα από δηλητηριώδη ερπετά. Και, φυσικά, και από ψοφίμια.

Λογικές αρχαρίου

2007-11-17T13:12:00.000+02:00

Ερώτηση: γιατί κανείς δεν περιμένει τους επιβαίνοντες στο μετρό να κατέβουν, αλλά όλοι σπρώχνονται στην (απέλπιδα προσπάθεια) να επιβιβαστούν;

1.Αν δεν κατέβουν αυτοί που επιθυμούν να αποβιβασθούν, το τραίνο δεν θα ξεκινήσει, οπότε δεν κερδίζουν τίποτα.

2.Το τραίνο δεν θα φύγει ούτως ή άλλως πριν επιβιβαστούν, οπότε δεν υπάρχει ο κίνδυνος, αν καθυστερήσουν 5 ή 10 δευτερόλεπτα, να το χάσουν.

3.Χρόνο δεν κερδίζουν σίγουρα, γιατί τελικά αυτός που θα αποφασίσει πότε θα αναχωρήσει ο συρμός είναι ο οδηγός.

4.Πιθανότατα χάνουν κιόλας, γιατί με το συνωστισμό που δημιουργείται, δεν προχωρά κανείς (ούτε ο αποβιβασθείς ούτε ο επιβιβασθείς) οπότε ο οδηγός καθυστερεί την αναχώρηση.

5.Υπάρχει κίνδυνος για τη σωματική τους ακεραιότητα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί κάποιος με σχετικά ευαίσθητα νεύρα και θ'αρχίσει να...βαράει στο ψαχνό!

6.Το ότι είναι απλά αγένεια, το παραβλέπω (δεν υφίσταται αυτή η λέξη πλέον ως όρος ζωντανής γλώσσας)..

7.Επειδή κάποτε θα έρθει η σειρά τους να αποβιβαστούν, είναι ψυχολογικά έτοιμοι να υποστούν τα ίδια;

Στα Γκαλάπαγκος υπάρχει μετρό;;

Always listen to the old woman

2007-11-12T21:29:00.000+02:00

It was already dark, the sun was setting in the romantic greek island...I have just seen a remote beach from far above, it looked deserted, lovely, like a dream come true! The absence of lightning didn’t bother me, I started the long walk down the cliff, till I heard a sudden noise, a shout: Where are you going you fool? It's getting dark soon, it's very dangerous, don’t go at that time of day, wait until tomorrow! It doesn’t worth it anyway...It was a very sympathetic old woman, who appeared from nowhere, just to save me from my arrogance and vanity...Maybe she was right, maybe it wasn’t the best time to try this manly thing...

The local old lady told me not to go, she meant well! But, dumb as I am, I didn’t listen to her, and I took my friends, and we start climbing the dangerous descent towards the beach, first thing the next morning! God damn!! It was all in vain!!!!!
The beach was pure bullshit, we had the feeling that everybody used this place to dumb their garbage there...You simply just couldn’t get into the water, unless you had some death wish or something...I should have used my stupid head and just listen to the old woman...She meant well...

Σύγχρονος διαλογισμός του ακαταλόγιστου

2007-11-08T12:28:00.000+02:00

-Πάω να βγάλω εισητήρια. Αναχωρώ ταχέως!
-Μα καλά, για τα νησιά Γκαλάπαγκος?
-Γιατί, τί έχει αυτό το σύμπλεγμα?
-Το σύμπλεγμα νησιών δεν έχει τίποτα, μια χαρά θα έλεγα ότι είναι, εσύ μάλλον έχεις συμπλέγματα στο κουφιοκέφαλό σου!
-Μα γιατί με αποπαίρνεις με τέτοιο σκαιό τρόπο?
-Γιατί βαρέθηκα να σ'ακούω να κλαίγεσαι πως εδώ πέρα δε βγαίνει, κι όλο θα την κάνω, θα την κάνω, θα την κάνω...Ε..Μα γιατί τελικά θέλεις να την κάνεις??
-Γιατί η κατάσταση είναι απάλευτη!
-Ήμουν σίγουρος για το προβλέψιμο της απάντησης..Και νομίζεις πως, αν αναχωρήσεις για εκεί, συναναστρεφόμενος τα συμπαθή ιθαγενή όντα, σερνόμενος δηλαδή και πλαταγίζοντας τη γλώσσα, θα κερδίσεις τίποτα?
-Δεν ξέρω! Ίσως την ψυχική μου ηρεμία!
-Η ψυχική ηρεμία είναι κάτι πολύ σχετικό...Ποιός σου εγγυάται ότι θα την ανακαλύψεις εκεί πέρα, ενώ εδώ προφανώς την έχεις απολέσει?
-Κανείς! Εδώ δεν τη βρίσκω πάντως σίγουρα..
-Έχεις προσπαθήσει καθόλου να την βρεις, ή έχεις παραιτηθεί οριστικά από την αναζήτηση?
-Είναι πέρα των δυνάμεών μου! Αφού βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω..!
-Μα τί γίνεται?
-Τίποτα δεν γίνεται...Δεν κινείται τίποτα! Όλα βαίνουν ομαλώς στους συνηθισμένους συμβατικούς ρυθμούς τους!
-Καλά πλάκα μου κάνεις?? Ενώ παρέα με τα ιγκουάνα θα πετύχεις τρελή και glamorous κοινωνική ζωή... Οι συνήθειές τους άλλωστε αλλάζουν από μέρα σε μέρα, έχουν τα άπειρα κοινωνικοπολιτικά ενδιαφέροντα..!
-Δεν υπάρχει πρόβλημα! Θα συναντήσω κι άλλα πολλά είδη στα νησιά, τους κορμοράνους για παράδειγμα!
-Ε και?
-Προσθέτουν ποικιλία και ποιότητα στη συναναστροφή...
-Μπορείς να εξηγήσεις αυτό το συμπέρασμα?
-Φαίνονται σκεπτόμενα, ταξιδιάρικα όντα...Elegant. Με ανησυχίες, διάθεση αλλαγής, εύρεσης νέων ενδιαφερόντων...
-Τα διέκρινες όλα αυτά ε, διαπερνώντας και εξετάζοντας το βαθυστόχαστο βλέμμα του κορμοράνου...
-Μπορείς να χλευάζεις όσο θες, αλλά έχω την εντύπωση πως οι κορμοράνοι είναι εξυπνότεροι απ'ότι νομίζεις...Μείνε εσύ να κάνεις παρέα στα πολύχρωμα και πλουμιστά παγώνια που μας έχουν κατακλείσει..!
-Τουλάχιστον αυτά είναι όμορφα...Μπορεί να στερούνται αξιοπρεπούς ποσότητας φαιάς ουσίας, αλλά είναι πολύ ευχάριστο να τα κοιτάς και να τα θαυμάζεις...
-Τα θαύμασα αρκετά, βαρέθηκα! Άλλωστε, υπάρχουν κι εκεί κάτω όμορφα πλάσματα, τα άλμπατρος, τα ροζ φλαμίγκο...Τα προτιμώ μακράν απ'τα παγώνια, έχουν ωραιότερη κορμοστασιά, λιγότερο ξιπασμένο βλέμμα...

-Δε λέω, ωραία τα ροζ φλαμίγκο, αλλά εμένα μου αρέσει κατά βάθος αυτή η σιγουριά, η αυταρέσκεια που αποπνέει ένα παγώνι, ο αέρας στις κινήσεις του.
-Για να καλύψει την κενότητα και την ανασφάλειά του το κάνει, κατάλαβέ το επιτέλους! Δείχνει άνετο, ενώ τα φαινόμενα απατούν!
-Εξακολουθεί να με συγκινεί όμως...Γίνε δήθεν εκλεκτικός και σνομπ, να δούμε τι θα καταλάβεις...
-Τίποτα δεν θα καταλάβω, απλώς τα γούστα μας διαφέρουν...
-Μου φαίνεται τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, χωρίς να υπάρχει λόγος...Χαλάρωσε λίγο, δεν χρειάζεται να δυϊλίζεις τα πάντα, ή ό,τι άλλο κάνεις τέλος πάντων. Τα παγώνια είναι μέρος της ζωής μας, μην τα απορρίπτεις όλα συλλήβδην.. Μάθε να ζεις με αυτά, είναι τόσο χαριτωμένα τα καημένα!
-Συνεχίζεις το βιολί σου και βαριέμαι...
-Τα παρατάω, δε βγάζω άκρη μαζί σου! Φύγε μακριά, πήγαινε εκεί στον ειρηνικό με τα ωραία πλασματάκια του, απ'τα οποία προφανώς υπάρχει έλλειψη εδώ πέρα...
-Αρκεί να βρω αυτό το εισητήριο και μην ανησυχείς, θα απαλλαχτείς από την παρουσία μου..
-Μόνο μου μη πεις σε λίγο καιρό ότι δεν καλύπτεσαι και ότι από τη ζωή εκεί...
-Δε νομίζω, εκεί θα κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, θα ταξιδεύω όπου θέλω όποτε θέλω..
-Να δούμε ποιός θα προθυμοποιηθεί να σ΄ακολουθήσει σε αυτές σου τις αναζητήσεις.
-Το άλμπατρος, μην το ξεχνάς, υπάρχει πιο ταξιδιάρικο πετούμενο από το άλμπατρος; Όλο πετά και από ψηλά στα σύννεφα τις θάλασσες αγναντεύει, ελεύθερο, χωρίς κανένα περιορισμό! Υπήρχε κι ένα ωραίο κομμάτι θυμάμαι, παλιό των Fleetwood Mac, αντιπροσώπευε ακριβώς αυτή του την διάθεση...

-Στο τέλος θα παρουσιάσεις ειδυλλιακά τα πάντα στα Γκαλάπαγκος...Κάθε μέρα ενασχολήσεις, δραστηριότητες και γνωριμίες intellectual επιπέδου...Άσε μας λέω γω.
-Μια χαρά ονειρικά είναι. Θάλασσα, ηλιοβασιλέματα, στοχασμός, ραστώνη, περισσυλογή, νωχελικότητα...
-Αυτή δεν είναι ζωή, είναι non stop υπερμαραθώνιος λιωσίματος! Θα χρειαστείς μου φαίνεται και κανά pro, μήπως και μπόλικο μπάφο...
-Μια χαρά ακούγεται το pro, θα οργανώσω πρωταθληματάκια με όλους εκεί κάτω και θα βγει τρελά! Καλύτερα θα είναι...Την κάνω στάνταρ με την πρώτη ευκαιρία!
-Τι να σου πω, έχεις σπάσει πλέον, μου φαίνεται πως έχεις πάρει την απόφασή σου και δεν σε κρατά τίποτα εδώ πια...
-Έτσι φαίνεται...Βαρέθηκα ρε μικρό λούτρινο κοάλα, βαρέθηκα την όλη φάση...
-Και...το ίντερνετ? Πώς θα βγει χωρίς ίντερνετ?
-Αυτό είναι ένα θέμα...Δεν παλεύεται χωρίς ίντερνετ, αυτό είναι σίγουρο! Καλά τα ιγκουάνα, οι κορμοράνοι, οι χελώνες, τα φλαμίγκο και τα άλλα ντόπια species, αλλά πρέπει να συνοδεύονται από κανά διαδίκτυο...Θα κάνω αίτηση για εγκατάσταση DSL στα νησιά Γκαλάπαγκος, δεν μπορεί, κάποια καλή και πονόψυχη εταιρεία θα ευαισθητοποιηθεί να με καλύψει..
-Στο εύχομαι...
-Και, το βρήκα, στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο που θα διαθέτω, θ'αρχίσω να γράφω! Βαθυστόχαστες και σημαντικές σκέψεις! Σ'ένα δικό μου blog, σε ένα μικρό ιγκουανικό παγκόσμιο ημερολογιακό ιστολόγιο!
-Ωχ, κατάλαβα...Πάλι καλά που θα βρεις και τον χρόνο..Και τί ακριβώς θα γράφεις?
-Καμιά βλακεία σαν κι αυτή, να βγάλω το ψωμί μου...